op kamp.

Ida is vertrokken voor 5 dagen kamp.

Ze is wel wat gewoon. Ze ging met school al 4 keer op driedaagse én jawel ze is nog maar 7.
Toch was het eerder met een bang hartje dat ze besloot mee te gaan op kamp. Ze gaat immers niet naar één van de scholen hier in het dorp, maar rijdt gewoon mee met mij. Dus heel veel kinderen kent ze hier niet, maar genoeg om vanochtend in de douche te springen (echt waar, ik noteerde het bijna in mijn dagboek) en haar chiro uniform aan te trekken én zonder al te veel om kijken op de bus te springen richting Mol.

In haar koffer zit voor elke dag een proper onderbroek (ge weet maar nooit dat ze dat aan zou doen), short, T-shirt en topje (ook kousen hoor).
Die topjes maakte ik zelf.

De stofjes lagen hier allemaal stof te vergaren, ik kocht alleen af en toe wat boordstof om het geheel wat meer af te maken. Ge weet immers ook niet of die topjes nog draagbaar terugkomen en in het geval van wel, moeten ze toch effectief draagbaar zijn hé.

Als patroon gebruikte ik het Van Katoen hemdje. Heel gemakkelijk, vooral omdat je dat af print en als je patroonpapier even op is, is dat mooi meegenomen ;)

Zij heeft haar favoriet, jullie ook?

gemaakt,gevloekt, weggelegd, afgewerkt, verloren, alweer gevloekt en gevonden

Dit kleedje heeft al een hele geschiedenis achter de rug.

De samenvatting las u sowieso al in de titel.
Ge weet dus al dat het goed eindigt. Oef!

Als ge graag eens de miserie van een ander leest, zet u gerust wat gemakkelijker. En stop vooral niet met lezen.
Ida koos zelf de stof. Uiteraard is dat met wat roos en in een kleurenpalet dat niet mijn voorkeur draagt.
Maar als trouwe lezer weet u dat ik mijn dochter niet gemakkelijk in een kleedje krijg, dus als ik er niet wil aan zijn voor de moeite, laat ik haar kiezen.

Het model dat staat al sinds van katoen te blinken in mijn patronenmapje op de computer. Getekend door een madam met oog voor detail, perfectie en die stoffenkeuzes, mannekes, om van te kwijlen, ze bestaan. En neen ik ken haar niet persoonlijk, ik ben een afstandsvolger. Maar mannekes ik kan jaloers zitten kijken naar wat moois zij allemaal maakt.

Toen zij ooit met dit idee afkwam, dacht ik enkel...waaw (en willen en wel nu meteen)
Gelukkig bracht ze ook in "den tijd" van Van Katoen een patroon uit. Ik was er als de kippen bij om het te kopen.

En het wachten kon beginnen.

Want die dochter van mij, die groeit maar traag, zo traag. En meestal vind ik dat fijn zo. Ze mag nog heel lang klein blijven maar heel af en toe werd ik wat ongeduldig.

En zie nu. Ze is, eindelijk (of toch niet), groot genoeg om haar eerste Antoinette aan te doen. Zonder strik. Dat kan ik niet zo goed. Maar met kraag.

En met miserie. Want gouddraad stikken blijkt niet het favoriete soort draad voor mijn machine. Het gouden draadje dat aan de zakken en armsgaten zit, bleek ook een trapje te hoog te zijn voor mijn machine. Datzelfde machine dat zijn beste dagen lijkt gehad te hebben. Of misschien dringend nood heeft aan een onderhoud. Dat kan ook :)
Het was af tegen nieuwjaar. Zoals ik gedacht én gepland had. Die twee komen helaas niet altijd overeen. Maar nu dus wel. Maar toen legde ik het kleedje weg. Om pas een maand later terug te vinden. Serieus. Een maand.

  En de dochter...die wou het aandoen. Al een klein succesje!

stof: Kokka, plaatselijke stoffenwinkel Juist gepast.
roze stof: voeringsstof en rits, Veritas

bijpassende gouden gilet JBC (maar die lag op de grond, mevrouw heeft zo haar willetje)

That 70's show!

Maar dan nu. Want toen was er van u nog geen sprake. Dus over hoe het vroeger niet altijd beter was :)

Een combinatie waarmee ge "boos" kunt zijn

streken mee kunt hebben

 en onnozelheid mee kunt uithalen.

Perfect voor een bijna 3 jarige. 

En Moh!  Zie nu! Een (geweldige) trouwe volger merkte het al (spontaan) op. We hoefden slecht 2 jaar te wachten alvorens ze in de broek kon. 

over zomer, roos, kamperen en andere vakantiedingen

Vakantie? 60 vette verbouwingsdagen stonden ons te wachten.

Maar zelfs die boog kan niet altijd gespannen zijn dus...gaan we maandag kamperen.

Met de tent.
En Ida.
Uiteraard.

't kind slaapt dus al een week met het raam open, kwestie van te kunnen wennen aan tentse temperaturen. Voorlopig doet ze het goed, duimen maar ;)

Voor datzelfde kind zocht ik ook al een week vruchteloos naar iets om op haar hoofd te zetten. Liefst niet roos, mevrouw van de Veritas. Of het hoeft ook niet per se met roze bloemen hoor, mevrouw van de As Adventure. En neen, mevrouw van de premaman, strikjes hoeven ook al niet.

Zelf maken van zo'n hoedje? Ik dacht het niet!
Maar dan...een bandana. Zo moeilijk kan dat toch niet zijn?
Dus maakt ge dat.

in't roos, sorry madame veritas

met ne strik, sorry madame premaman

en roze bloemen, op't kleedje hé madame As Adventure

met een patroon dat ge zelf (ik herhaal het met enige fierigheid: ZELF = ikke dus) berekend, getekend, gemeten hebt (en uitgevoerd ook, ahja)

DE broek

Ge weet wel, dé jacobbroek. Te koop in de van katoen webshop, en al op verschillende blogs te bewonderen.
Zaterdag,ge weet het ook wel, dé zaterdag, ging je een workshop volgen om die broek ineen te krijgen. Ge kent u eigen immers. Alleen ging u dat niet lukken...zelfs met hulp was't ne keer zuchten, losmaken,...
Maar na 3 uur en een half knippen, strijken, stikken, zuchten en losmaken had ge een broek. Een echte. Met valse gulp.Dat wel. Maar wel een echte broek. Serieus.
Kijkt maar ne keer goed:

Met zakken enal. Maar zonder Ida er in.

Want om ne foto met model te hebben, zullen we haar eerst ewa moeten rekken en uittrekken, maar ge begrijpt dat we daar voorlopig nog niet aan meedoen, tenzij 't kind binnen 3 jaar nog niet in de broek kan.

de bevalling

Gevoelige lezers slaan dit best over, net als mama's die binnenkort moeten bevallen, want er gaan hier woorden zoals bloed, pijn, knippen, ...vallen. (en ik wil niemand schrik aanjagen, dat begrijpt ge wel)

Zoals gelijk welke bevalling waar dan ook begint, begon deze ook: goedgemutst. Want eindelijk was't zo ver. Dat uitkijken, dat verlangen, dat onwetende, tjaka boem, na vandaag (als ge sjans hebt) is dat weg.
En daar keek ook gij keihard naar uit.

Ge waart goed voorbereid door vakliteratuur, ge nestelt u, ge pakt af en toe pauzekes, ge probeert soms aan ietske anders te peizen dan aan dit. Maar ge zijt goed bezig. Hebt ge van horen zeggen hé. Ge zet door, ge duwt, ge knipt...

Dat het geen echte bevalling is, hebt ge nu wel door. Maar 't leek op één. Met bloed, zweet en tranen. En doorgaan tot het bittere einde.

En op dat einde zo fier als ne gieter zijn. Dat 't schoonste is dat ge al hebt gemaakt.

En dat een ander het zijne er van peist,'t is van u. (en dus zwijgen we stillekes over de kleine fouten die er ondanks schone uitleg er in zijn geslopen...)

En vooral...gelijk bij een echte... dat het nog effekes zal duren voor ge er nog eentje maakt want nu wilt ge er eerst ewa van genieten :)

over madammen

En madammen... die hebben toch sjakossen?
En die dragen die toch rond hun lijf?

Awel,zo gepeist, zo gedaan:







En die doen dat met een boleo, ahja, uw tweede.
Zonder dochter ziet die er zo uit:




Zonder boleo ziet uw dochter er zo uit:



...tja ;)

tfijftig voor van katoen

Ge gaat een uitdaging aan. of 't is te zeggen: ge daagt uzelve uit. Of 't is te zeggen: Ge daagt een ander uit. Daar zijt ge goe in. En omdat ge een schijtluis zijt, betrekt ge er direct iemand bij. Anneleen.

En dus daagt ge heel de tirettenploeg uit. Dat ge wel 50 grote tassen wou maken. Samen hé.
De voorbereidingen waren niet niet echt efficiënt maar wel plezant.



En dan is't serieus.
Ge staat daar met loden schoenen uw organisatorisch talent tentoon te spreiden.
En de anderen keken en deden. Serieus, iedereen snapte ons ingenieus uitgedokterd fabrieksysteem. Waarvoor dank!



En bleven maar doen. De een al wat serieuzer dan de ander, dan moeten we toegeven.





Na een kwartier hebt ge er al dertien. Dertien. Na een kwartier.
Dat kan beter, dus na een hele avond tirettengewijs u best te doen, klopt ge af.
Ge klopt af op zeventachtig.
Grote tassen.


Ge zijt geweldig bedankt teken-,knip-, strijk-, naai- en overlockteam. You're the best!



Astemblieft van katoen

toeme zeg

Anneleen en ik organiseren voor de tetterende tiretten de "ik maak een van katoen tas" workshop.

En zoals het twee organisatorische talenten (in mijn geval klinkt dit licht ironisch, kweetetwel) betaamt, begonnen we reeds vorige week met de voorbereidingen.
Lees: maak zelf eens een tas en berekent dan eens hoeveel ge er zo kunt maken op een avond.

Mmmm aan ons tempo komen we, liefste van katoen organisatoren, aan 2. Op. Een. Hele. Avond. Toeme zeg, waren we maar wat meer tiret in plaats van het voorstukske :)



Maar...geen paniek. Echt. Geen. Paniek.
We zochten wat op, organiseerden onszelf (lees Anneleen trok eens aan m'n oren) en... we gaan voor de 50 gaan. Grote. Ge zijt een tetterende tiret of ge zijt er geen hé.
Duimt ge mee, want we zullen het nodig hebben.

op is op

1 meter. Langer of groter zijt ge niet. Alsof dat niet klein genoeg is, knip ik een stuk uit u. Om een sjaal te maken.


Nu zijt ge nog maar 80 centimeter breed. Of lang. Of groot. Maar ik krijg niet genoeg van in u te knippen, Het geeft me zelfs voldoening. Leve de stofsm... Dus maak ik een clutch. Dankzij haar, voor haar.


Ik beaam: een aanrader. Maar ik krijg er nog niet genoeg van. Dus besloot ik u helemaal op te maken. Als einde van een nieuw jaar. Sjakke boem, helemaal opgebruikt. Maar wel met patroon voor het goede doel.


Een echte boleo. Als ge de handleiding volgt is het echt goed te doen. Serieus. Maar als ge ze niet volgt, en duizend andere dingen tegelijkertijd wilt doen, dan is het af en toe eens vloeken. Maar ge kent mij hé, ik kan heel stillekes vloeken ;)

En toen waart ge op. Compleet op. Maar ik wil er u wel voor bedanken. Ge waart de moeite!