mais il est où le soleil?

De vraag die ik me de laatste dagen meermaals in verschillende talen heb gesteld.

Niet dat er geen zon was, maar ik dacht eerder aan een zacht lente zonnetje, zo eentje die mijn sproeten doet verschijnen, zo eentje die blote tenen toelaat, zo eentje dat de mensen niet raar naar jou kijken omdat je per sé met blote benen buiten wilt lopen,...

Zo eentje gelijk vandaag maar dan voor wat langer dus...

En omdat in stilte afwachten niets voor ons is, ging ik aan de slag met een zonnige,zomers, vakantiegevoel oproepend stofje. Allez voor mij dan toch, misschien draait u gewoon met uw ogen als je het ziet. En een broekenpatroon.

Want laat u vooral niet misleiden: je ziet Ida misschien al eens op een feestje in een kleedje, het blijft toch een voorstander van broeken.
(of eigenlijk shorten, maar daar moet de zon toch nog wat meer haar best voor doen ;) )

 Het stofje vond ik bij Veritas. De zakken zijn een overschotje van hier.

Het patroon is de Lulu, uit de laatste La Maison Victor.

En met een wel heel bereidwillige model geeft dit dit....

met veel plezier en onnozelheid presenteert ze haar nieuwe aanwinst...

De kleine broer moest er ook eens bijkomen en let op het strategisch geplaatst drinkbusje, express. Jawel. Mijn dochter denkt na over haar shoots ;)

En dit is één van de weinige kledingstukken die ik maakte die al spontaan door haar gekozen gedragen werden.

Maar betere foto's zijn daar helaas niet van ;)

Conclusie: ♥ toppatroon voor mijn topdochter ♥



patroon: Lulu broek, La Maison Victor mei-juni 2017 - maat 116 gemaakt, van lengte net gepast, ik kon de zoom niet doen zoals ze het voorschrijven
stof (buiten het restje), fournituren: Veritas

Voor Oscar

Nu ge hier al wat kleedjes zag verschijnen, zou't ge  bijna vergeten dat de meerderheid hier mannelijk is.
(sowieso wat kleren betreft ben ik het enig broekloze wezen hier)

Soit, tijd om daar verandering in te brengen part I

voor Oscar,

mijne klein vent die eigenlijk al groot aan't worden is
fan van mega mindy ( 't pak) spiderman (de kunstjes) en piraten (de schietgeweren)
zot van auto's met zonder dak
hij lust niets als hij moe is en eet alles als hij wakker is
slaapt sinds kort door (yes!)
hij kan niet zonder zijn zusje
maar kan er geweldig hard ruzie mee maken
speelt met Jef alsof zijn leven er van hangt
maar kan er ook op gaan liggen en dan hangt dat van Jef er soms vanaf
zijn haar zakt soms af
...

 En als hij geen zin heeft om te poseren...dan heeft hij geen zin,zelfs niet als ge hem chocolade geeft.

Geloof me maar, hij kan ook normaal kijken. Echt waar.

That 70's show!

Maar dan nu. Want toen was er van u nog geen sprake. Dus over hoe het vroeger niet altijd beter was :)

Een combinatie waarmee ge "boos" kunt zijn

streken mee kunt hebben

 en onnozelheid mee kunt uithalen.

Perfect voor een bijna 3 jarige. 

En Moh!  Zie nu! Een (geweldige) trouwe volger merkte het al (spontaan) op. We hoefden slecht 2 jaar te wachten alvorens ze in de broek kon. 

Al 11 dagen is hij van mij. Van ons. Maar toch meestal van mij.
En ik ben er zot van. Ik dacht eerst dat het niet kon. Nog een kind zó graag zien als uw eerste. Maar mannekes, ge hebt precies nog veel liefde in u.

(Ohja, Tom draaide ne keer met zijn ogen terwijl hij dit las)

Maar kunde mij ongelijk geven?

En voor mijn geweldige zoon (oooh nog effekes zult ge van deze zeemzoete dingen moeten lezen, tot als mijn hormonen weer normaal zijn, ohja ik steek dat op mijn hormonen en als dat niet meer pakt, op iets anders, excuses) maakte ik een broekske. 

Helaas hier zeer weinig mannenstoffen terug te vinden. Gelukkig kreeg ik van mijn papa oude (lees: te kleine) hemden en kon ik die verknippen. 

Als hemd zeer schoon maar als broek nogal eu...pyjama-achtig. 

(Maar hey, uw zoon ligt meestal neer dus dat geneert niet.)

patroon: hier te vinden

open brief

Beste Frank,

ik mag toch Frank zeggen, hé? Het is Ida hier. De dochter van...Ik neem het even over. Want ik heb klachten, Frank.
Mijn mama kocht verschillende sponzen shorten. Ge weet wel, een gerief tijdens warme zomers. Ze had er zelfs ne witte gekocht, in 'd hoop dat ik al ging lopen. Maar ik schuif liever voort op mijn gat.
Kijk hé, Frank, sponzen shorten dat is misschien vestimentaire gene hoogstand. Maar dat is niets in vergelijking met wat gij mij aandoet.
Want, beste Frank, het weer hé. Dat laat nu toch de wensen over. Geen shortenweer. Laat staan sponzen. Dus is ze in actie geschoten.

En ik zit er nu mee hé. Aan mijn lijf. Want ne hele dag binnen in pyjama zitten, vindt ze ook iets, die moeder van mij. Ze stak ietske ineen. Iets gerieflijks. En als ge het nog lang laat regenen, volgen er nog.

Awel Frank, ik vraag u met aandrang. Wilt ge het laten stoppen met regenen? En wat zon laten schijnen? Dat ik die sponzen kan aan doen? Want harembroeken...waar haalt ze het*?

Met snottebellen groet ik u!
Ida VD.

PS: hieronder vindt ge de foto's. Ik hoop dat ge goed kunt slapen vannacht, Frank...
PS: * uit de knippie, dus.
PS: 't beste van al is, mijne papa vindt er mij een schoonder gat in hebben dan Beyoncé.

DE broek

Ge weet wel, dé jacobbroek. Te koop in de van katoen webshop, en al op verschillende blogs te bewonderen.
Zaterdag,ge weet het ook wel, dé zaterdag, ging je een workshop volgen om die broek ineen te krijgen. Ge kent u eigen immers. Alleen ging u dat niet lukken...zelfs met hulp was't ne keer zuchten, losmaken,...
Maar na 3 uur en een half knippen, strijken, stikken, zuchten en losmaken had ge een broek. Een echte. Met valse gulp.Dat wel. Maar wel een echte broek. Serieus.
Kijkt maar ne keer goed:

Met zakken enal. Maar zonder Ida er in.

Want om ne foto met model te hebben, zullen we haar eerst ewa moeten rekken en uittrekken, maar ge begrijpt dat we daar voorlopig nog niet aan meedoen, tenzij 't kind binnen 3 jaar nog niet in de broek kan.