De short

Dames en heren,

zet u nogmaals gemakkelijk neer. 

Niet omdat ik jullie hier ga verwennen met één of ander geweldig verhaal (hoewel het kent een happy end), niet omdat ik jullie ga omver blazen met een combinatie van naaisels die ge zelf nog nooit had gezien of bedacht had, niet dat ge zo onder de indruk gaat zijn van mijn tempo, niets van dat allen. Daarvoor verwijs ik jullie met veel liefde door naar de echte, heel actieve, steeds schoon fotograferende talenten onder ons.

Neen dames en heren,

de reden dat ge u moogt zetten is omdat ik ontzettend fier ben op mezelf. Jawel, daar hoort een klein applausje bij. Doe nu nog een beetje zuinig, ge weet ten slotte niet waarom ik fier ben op mezelf en als nadien blijkt dat ge gelijk een gekkin hebt zitten klappen voor een onnozelheid (wat ik mijn geval zeker zo kunnen) maakt g u zelfve misschien wat belachelijk. Dus wees gerust zuinig. Maar toch, doe het gerust. Het kan bevrijdend werken.

Al 7 jaar hanteer ik een naaimachine, met wisselend succes. Daar zijt ge steeds bevoorrecht getuige van mogen zijn, maar helaas zijn er in die 7 jaar (amaai jongens als ik dat zo herhaal lijkt me dat wel heel lang) weinig kledingstukken die veelvuldig gedragen werden. 

Oké, soms misschien omdat ik mijn eigen kweeksels wat kleiner inschat dan dat ze in werkelijkheid al zijn, mijn eigen gat in een reeds vermagerde (dus nooit gehaalde) afmeting mat,  soms misschien omdat ik iets maakte dat ik geweldig vond maar bij nader inzien eerder thuishoort bij een voddenmarsjang, soms omdat ik verzaakte (heerlijk woord trouwens) om de kunst van de afwerking in acht te nemen, allez kortom uitleg genoeg maar bij deze heb ik iets kunnen maken dat al heel de maand gedragen werd.

En dan nu...een heerlijk luid applaus.

Het betreft een short. (ik snap dat het applaus wat minder wordt, maar het hoefde niet zo duidelijk te zijn) Zo ene in een stofje dat eigenlijk niet voor shorten is (maar ik kan u helaas niet zeggen voor wat wel dan) waardoor het er al iets afgedragender uitziet dan het eigenlijk is. Maar dat geneert niet: het kind is blij, ikke fier,... wat wilt een mens nog meer 

(ja ik kan ook wel dingen opsommen wat ik nog zou willen, maar laten we even in dit moment van fierigheid blijven ;) )

stof: stoffen van Leuven

patroon: tintin (de meest eenvoudige vorm)

op kamp.

Ida is vertrokken voor 5 dagen kamp.

Ze is wel wat gewoon. Ze ging met school al 4 keer op driedaagse én jawel ze is nog maar 7.
Toch was het eerder met een bang hartje dat ze besloot mee te gaan op kamp. Ze gaat immers niet naar één van de scholen hier in het dorp, maar rijdt gewoon mee met mij. Dus heel veel kinderen kent ze hier niet, maar genoeg om vanochtend in de douche te springen (echt waar, ik noteerde het bijna in mijn dagboek) en haar chiro uniform aan te trekken én zonder al te veel om kijken op de bus te springen richting Mol.

In haar koffer zit voor elke dag een proper onderbroek (ge weet maar nooit dat ze dat aan zou doen), short, T-shirt en topje (ook kousen hoor).
Die topjes maakte ik zelf.

De stofjes lagen hier allemaal stof te vergaren, ik kocht alleen af en toe wat boordstof om het geheel wat meer af te maken. Ge weet immers ook niet of die topjes nog draagbaar terugkomen en in het geval van wel, moeten ze toch effectief draagbaar zijn hé.

Als patroon gebruikte ik het Van Katoen hemdje. Heel gemakkelijk, vooral omdat je dat af print en als je patroonpapier even op is, is dat mooi meegenomen ;)

Zij heeft haar favoriet, jullie ook?

twinning

Het gaat hier over mijn lief en mijn dochter.

We beginnen bij mijn lief. Tom.
De schoonste vent op aarde. Echt, ik durf dat zeggen. Uiteraard heeft Tom meer kwaliteiten dan dit alleen. Pietje precies, streng voor zichzelf, realistisch, ziet er rustig uit, maar inwendig een vulkaan. Met vuur en passie en uitbarstingen.

Mijn dochter. Ida.
De schoonste dochter op aarde. Eentje dat er uit ziet als een meisje maar dan met jongensmanieren. Daagt zichzelf graag uit maar enkel als ze weet dat ze het kan. Een wervelwind aan emoties. Kan keihard lachen, maar ook huilen zonder stoppen.

Die 2. Ongelooflijk hoe dicht die tegen elkaar aan leunen en hoe hard het kan botsen tussen die 2.

Awel die 2, stak ik in een nieuwe trui.

 Gewoon omdat het kan.

patroon: Billie, zonen 09
stof: see you at six, vorige collectie

et hopla...ne sanseveria

Het is hier even stil geweest op naaivlak.
Ik kan daar 1000 redenen voor verzinnen, de één al wat relevanter dan de andere, maar de hoofdreden was goesting.
Oh en een naaimachine die niet deed wat ze hoort te doen. Dat ook.
Oh en kinders die tot en met 21 maart elkaar aflosten van ziek zijn. Dat ook.
Oh en ...

Bon, de kinders genazen, de naaimachine werd vervangen door een nieuw exemplaar en spontaan kwam ook de goesting terug. Johei! Johei!

Als eerste creatie toon ik jou een Billie met sanseveria's. Niets origineels aan.

Alhoewel

Door mijn foutjes toch weer une pièce unique ;)

En dan heb ik het wel degelijk over de trui. Alhoewel :)

en dan nog eentje

Er was een tijd dat je steeds 1 meter stof kocht. Wist jij veel dat je voor een baby geen meter nodig had. Echt meters en meters stof kocht je, meestal zonder na te denken. 

Toen had je het lumineuze idee om daar een beetje economischer mee om te springen. Enter de 25 cm aankopen. 25 cm, daar hebt ge niet lang iets mee kunnen doen, integendeel. Dus heb je van die lapjes liggen dat je amper kunt gebruiken. Ook al niet erg economisch hé. Tot nu. 

Een gemakkelijk patroon dat je dochter goed vindt, dat is iets dat je in jouw oren knoopt.

Je paste de mouwen aan, gewoon iets langer, kwestie van de winter toe te komen.

Je knipte het voorpand denkbeeldig in 2 en deed hetzelfde met het achterpand en dankzij 25 cm stof én een streepje zon krijg je zo iets...

Omdat de bedrukte tricot van heel dunne soort is, nam je dat dubbel. Je deed dit zo dat je bovenaan geen boordstof meer nodig had om af te werken. Geslaagd, vind je zelf.

Toevallig paste die stof perfect bij een joggingsstof dat je ooit eens kocht. Meant to be zou m'n innerlijke Engelssprekende me zeggen. En dan nu tijd om zoon 1 en 2 te voorzien van gerief.

patroon: Fons en Fien van WensJe

stof: modecoupon (bedrukte) joggingsstof van op één of ander stoffenspektakel (en dat ben ik zeker)

keep it simple

Je ging geen wintergerief kopen voor jouw kroost.
Het plan is om alles (behalve broeken) te maken voor die drie koters van jou. Aan stof geen gebrek, inspiratie ook niet en aan die tijd gingen we iets doen.

Je faalde nu al. Je kocht wel al wat gerief (en niet alleen broeken) maar besloot ook in actie te schieten.

Kind 1 kreeg een pull in een geweldig zacht stofje. Ik gebruikte dit patroon en schoot meteen raak, wat in geval van kind 1, niet altijd even simpel is.

Voor kind 2 ligt er iets onder de machine en kind 3 wordt (nu al) misdeeld.

We profiteerden van een vrije dag en wat zon om de foto's te trekken.

Ik maakte maatje 116 en knipte nadien nog wat van de boord beneden af.

Perfect gepast. Nu 't kind nog wijsmaken dat mini shorts in de doos van zomergerief horen :)

patroon: Fien en Fons - gratis patroon, maat 116

stof: één of ander stoffenspektakel denk ik en anders uit een stoffenwinkel ;)

1 september

Vrijdag is het 1 september.
Ida, Oscar en ikzelf (Tom stiekem ook) zijn nu al aan het uitkijken naar een nieuw begin.
Voor Ida is het extra speciaal want ze gaat naar leefgroep 3 (1ste - 2de leerjaar).
En voor mij uniek want ik ga een dik half jaar een lager schoolkind (slik) , kleuter en peuter hebben. (dubbel slik)

Aangezien kleine meisjes groot worden hebben die een nieuwe boekentas nodig, eentje waar een A4 map in kan.

Aangezien de boekentas gesponsord werd door oma, en die een uitmuntende neus voor schoon dingen heeft, kon ik niet achterblijven.
Ik beloofde Ida een zelfgemaakte turnzak én pennenzak. Ze mocht zelf een stofje kiezen en koos een langgekoesterd eentje.
Eentje die past bij haar en haar toekomstige klas: de raketten.

Et voila: meer dan 3 dagen voor de poorten officieel openen, is deze grote meid er helemaal klaar voor.

Ooh en dat schaapachtig kijken heeft ze niet van mij, echt niet.

patroon turnzak: zelfgetekend
patroon pennenzak: vind u hier (het is een met flapjes enal)
stof: Michael Miller, een van mijn eerst gekochte.

Ohja: voor wie mij volgt op instagram...Jef is vandaag jarig maar zeg nu zelf een Theo hemd met lange mouwen en deze temperaturen ?!?

Jarige Ida

Ida is vandaag jarig.
Serieus, 6 jaar geleden lag ze nu voor het eerst bij mij, op mij, naast mij.

Dit schoon bolleke groeide uit tot een eigenwijze, gevoelige maar toch stoere meid.
Eentje zonder zittend gat
Eentje die graag lacht
Eentje die geen moppen kan vertellen
Eentje die graag liedjes uitvindt, want meezingen is haar ding niet
Eentje die mainstream niet begrijpt
Eentje die heel goed aanvoelt wanneer ze toch maar beter doet alsof ze bij de meute hoort
Eentje die van uitdagingen houdt
Eentje die precies weet wat, hoe en wanneer ze iets wilt.
Eentje die niet snapt als iemand haar niet snapt.
Eentje die falen geen optie vindt.

Eentje die alles wilt weten, alle details onthoudt.

Eentje die keihard uitkeek naar vandaag!

Ik bekeek vorige woensdag met haar wat mijn vestimentair plan was.

Compleet niet haar goesting. 

Dat liet ze dan ook duidelijk verstaan.

We zochten dan samen op pinterest naar een compromis. Ik wou een rok, zij wou strepen. Ik wou een lange rok met strepen, zij een minirok met strepen.

Helaas werd ik ziek, dan oscar, dan Jef, dan Tom (nog altijd, bij mannen duurt dat altijd wat langer voor die kiemen er allemaal uit zijn)

Om dus gisterenavond in actie te schieten.

Ik had enkel een streepjesstof die oké was voor Ida, geen patroon, geen afgelijnd plan.

Wie mij volgt op instagram, zag het al. 38 minuten voor middernacht was ik klaar met haar kledij. Ruim op tijd ;)

Ik ging voor een T - shirt en rok.

Ik begon met de rok.

Ik baseerde me op deze look en nam een streepjesstof die ik ooit had gekocht in de Veritas.

De horizontale strepen waren voor mij ideaal om zakken in te verwerken. Ik wou geen zijnaad.

Door een knipfout kon ik geen 2 evengrote zakken maken dus ging ik voor complete onsymmetrie: een zak links en een grote strik rechts.

 vooraanzichtgewijs werd het dit.

Voor de afmetingen hield ik mij aan deze afmetingen.

Aangezien ik geen zwarte elastiek in voorraad heb (en ook geen witte), nam ik boordstof. 

Voor de afmetingen van de boordstof keek ik naar die van de lulu broek die ik 2 weken geleden maakte. (ahja, zo 's nachts gaan meten bij uw kind, geen aanrader. Geloof me maar op m'n woord, geen aanrader)

Nu Ida heeft niet zot veel kleren en al zeker geen zwart dat hier op pastte.

Dus om 22u34 was mijn rok klaar en 10 minuten later had ik een basis gestikt voor een T - shirt.

(echt waar, lang leve de smartphone die me deze adequate info nu kan verschaffen ;) )

Dit allemaal samen werd dus

Hoe ik nu op dat nachtelijk uur nog aan zo een schoon gesneden velleke flexfolie kwam? In ons team zitten veel talenten, eentje daarvan heeft het talent om last minute collega's te helpen. Zij sneed dit uit voor mij, bracht dit dinsdag mee en het enige dat ik moest doen was een slogan leveren en die dus opstrijken. 

En dat beste kind ooit...

Genoot van haar dagje (echt als zelfs de Colruyt meedoet met jouw verjaardag, hoe cool zijt ge dan?!?)

 Kreeg een basketbalpaal (en bal) cadeau

I ♡ Ida

(al van toen en toen en toen en toen)

mais il est où le soleil?

De vraag die ik me de laatste dagen meermaals in verschillende talen heb gesteld.

Niet dat er geen zon was, maar ik dacht eerder aan een zacht lente zonnetje, zo eentje die mijn sproeten doet verschijnen, zo eentje die blote tenen toelaat, zo eentje dat de mensen niet raar naar jou kijken omdat je per sé met blote benen buiten wilt lopen,...

Zo eentje gelijk vandaag maar dan voor wat langer dus...

En omdat in stilte afwachten niets voor ons is, ging ik aan de slag met een zonnige,zomers, vakantiegevoel oproepend stofje. Allez voor mij dan toch, misschien draait u gewoon met uw ogen als je het ziet. En een broekenpatroon.

Want laat u vooral niet misleiden: je ziet Ida misschien al eens op een feestje in een kleedje, het blijft toch een voorstander van broeken.
(of eigenlijk shorten, maar daar moet de zon toch nog wat meer haar best voor doen ;) )

 Het stofje vond ik bij Veritas. De zakken zijn een overschotje van hier.

Het patroon is de Lulu, uit de laatste La Maison Victor.

En met een wel heel bereidwillige model geeft dit dit....

met veel plezier en onnozelheid presenteert ze haar nieuwe aanwinst...

De kleine broer moest er ook eens bijkomen en let op het strategisch geplaatst drinkbusje, express. Jawel. Mijn dochter denkt na over haar shoots ;)

En dit is één van de weinige kledingstukken die ik maakte die al spontaan door haar gekozen gedragen werden.

Maar betere foto's zijn daar helaas niet van ;)

Conclusie: ♥ toppatroon voor mijn topdochter ♥



patroon: Lulu broek, La Maison Victor mei-juni 2017 - maat 116 gemaakt, van lengte net gepast, ik kon de zoom niet doen zoals ze het voorschrijven
stof (buiten het restje), fournituren: Veritas

twinning is winning?

Dat het tijd was om eens iets voor die ene zoon van u te maken.
En dat ge daar nu, ineens, plots en onverwacht, tijd én goesting voor had.

 

Maar dat de zus net dezelfde wou, daar had ge niet op gerekend. Het feit dat Ida in dezelfde pull kon als Osar (bewijs hieronder) maakte het wel wat makkelijker.

En voila, uw tijd en goesting draaide wat overuren (omdat overminuten nu echt een heel raar woord is, niet?)

Zin in herkleden hadden ze niet, ze moesten de wereld nog redden en dan van spiderman spelen en putten gaan graven op het veld.

We mogen blij dat ze even tot op het terras wouden komen ;)

stof: modecoupon
patron: Stof voor durf het zelvers 2, deze pull maar dan zonder knopen en in sweaterstof

luchtig, fris,...

 In de stoffenkast lag een zomers, fris en luchtig stofje. Geen idee wat er ik van plan mee was toen ik kocht. Ik weet zelfs niet meer waar ik het kocht. Maar 't feit dat het in mijn kast lag is een bewijs van gekochtigheid :)

Ida en ik zochten een patroon dat het luchtig zou houden. Nu op een lange broek, meer dan eens op een short en misschien ooit eens op een rokje. Dromen kan gene kwaad, niet waar?

Dus gingen we voor de butterfly top uit La Maison Victor.

En de styling nam die dochter wel heel serieus. Er werd een plekje rommelvrij gemaakt om dan met nieuwe "rommel" af te komen.

 oh en wie zich nog dit herinnert? De dochter wou kort haar, ik lang, dus we maakten een compromis. Niet voor eerste noch voor de laatste keer ;)

  

Met attributen enal.
Ook met diva streken enal.

 Maar vooral met een  goedkeurend oog.

En met dit eerste luchtige en frisse naaisel is hopelijk de start gegeven van vele ;)