op kamp.

Ida is vertrokken voor 5 dagen kamp.

Ze is wel wat gewoon. Ze ging met school al 4 keer op driedaagse én jawel ze is nog maar 7.
Toch was het eerder met een bang hartje dat ze besloot mee te gaan op kamp. Ze gaat immers niet naar één van de scholen hier in het dorp, maar rijdt gewoon mee met mij. Dus heel veel kinderen kent ze hier niet, maar genoeg om vanochtend in de douche te springen (echt waar, ik noteerde het bijna in mijn dagboek) en haar chiro uniform aan te trekken én zonder al te veel om kijken op de bus te springen richting Mol.

In haar koffer zit voor elke dag een proper onderbroek (ge weet maar nooit dat ze dat aan zou doen), short, T-shirt en topje (ook kousen hoor).
Die topjes maakte ik zelf.

De stofjes lagen hier allemaal stof te vergaren, ik kocht alleen af en toe wat boordstof om het geheel wat meer af te maken. Ge weet immers ook niet of die topjes nog draagbaar terugkomen en in het geval van wel, moeten ze toch effectief draagbaar zijn hé.

Als patroon gebruikte ik het Van Katoen hemdje. Heel gemakkelijk, vooral omdat je dat af print en als je patroonpapier even op is, is dat mooi meegenomen ;)

Zij heeft haar favoriet, jullie ook?

Fly me to the moon...

Soms koopt ge een te klein stuk stof voor het plan in uw hoofd en moet ge iets anders bedenken.
Soms koopt ge boordstof in een kleur dat ge bijna nooit kunt gebruiken.
Soms denkt ge niet echt na en pakt ge het eerste beste patroon dat ge volledig vindt.
Soms vindt ge ook een patroon in één keer volledig.
Soms wilt ge snel resultaat. En liefst ook met contente ontvangers van uw gerief.
Soms wilt ge ne normale foto van dat gerief aan de ontvanger.

En heel soms lukt u dat allemaal.

Owyeah!!!

♥ voor Oscar in een Billie.

stof: Lily Balou, mondepot
patroon: Billie, zonen09, maat116 zonder naadwaarden

2 versies

Hierbij de korte versie:

Dit is de Stevie Hoodie.

Hierbij de lange versie

Het begon bij een hele lieve vraag van Oscar. Of ik alstublieft,allerliefste mama, ook eens een trui wou maken met rits?
Kijk, alstublieft en allerliefste in één vraag, daar kon ik alleen maar bevestigend op antwoorden.

Enter de stofkeuze. Mijn oog viel op een lichtblauw stofje met vliegtuigen. Wonderschoon, lijkt wat wollig.
Dus ik naar de veritas achter een rist, oogjes, touw, boordstof,...Om de een of andere reden kocht ik een witte, blauwe én roze rits.
Voor het patroon tekende ik een 110. Kijk, ik ben van het praktische soort. Oscar draagt nu een 104, helaas gaat dat niet superlang meer duren dus was ik vooruitziend. Meten op uw kind kan ook helpen, maar dat zou dan weer te praktisch voor mij geweest zijn.
Ik knipte patroon uit en begon te puzzelen.
Om er vrij snel achter te komen dat ik onmogelijk een hoodie uit mijn profijtig gekochte stof ging krijgen.
Enter stof 2. Zelfde merk, iets lichter, maar dat geneert niet. Oscar is, voorlopig, nog niet zo moeilijk. Een blauwe rits had ik ook gekocht dus plaatje perfect.

Enter de overlock. Want hey, hoodie, rekbare stof en afwerken staat bij mij gelijk aan: overlocken.
Alles ging goed. Echt goed en proper en... tot in de rits moest doen. Die is deelbaar. Nog steeds vraag ik me af waarom maar bon ik had een deelbare rits gekocht (zoals voorgeschreven hoor) en ik dacht...ik ga dat hier vlug eens regelen met de overlock.

Enter de mislukkingen op een rijtje. Een rits overlocken, ik heb daar duidelijk geen kaas van gegeten. Dat lukte langs geen kanten en op een bepaald moment zat ik zo dicht tegen mijn stof dat ik ze nog onmogelijk dichtkreeg. Trouwens ooit al eens een rits weten uitrafelen? Ik wist zelfs niet dat die dat deden, nu dus wel ;)
Ik foeterde, maakte los en herbegon met schaar in de hand en naaimachine van onder het stof, om dan te ontdekken dat ik in mijn stof had geknipt, ik een naald brak van mijn naaimachine, ik tegen beter weten in terug mijn overlock wou gebruiken, daar ook een naald van brak, mij naar onze garage begaf want daar bevinden zich allerlei schroevendraaiers die ik nodig had om die naalden te vervangen, alweer ik mijn teen keihard pijn deed (oke dat doet er niet toe) ik een koortsaanval kreeg (helaas echt, dus even platgelegen) en keiluid f*ck you riep.

Oscar kwam op dat moment binnen, antwoordde heel rustig dat ik beter niet vloek want dat zijn mama en papa daar niet tegen kunnen en dat daar op tafel nu toch wel de mooiste trui van de wereld lag.
Nadat de dafalgan zijn werk deed, ik mijn innerlijke Boeddha weer gevonden had, knipte ik alles wat met de rits te maken had los, vond gepaste schroevendraaiers, verving 2 naalden, knipte nieuw beleg (want dat was echt naar de vaantjes) herstelde de boordband en boem...ga naar korte versie of kijk eerst eens naar de Stevie Hooide met zoon :)

stof: visjes Lily Balou - mon depot/ streepjes: Veritas
benodigdheden: Veritas
patroon: Stevie Hoodie, La Maison Victor

Sweet Dreams

Oscar heeft nogal een bewogen slaapgeschiedenis achter de rug. Sinds hij 3,5 is, slaapt hij door. Meestal.

Dus zijn we blij en als we blij zijn delen we uit.
Zelfgemaakte pyjama's bijvoorbeeld in zachte stofjes die je al even liggen had. (bewijs)

 voor de dochter

  voor de oudste zoon

 En samen geeft dat dit:

 

en na 265 pogingen iets wat lijkt op 2 kinderen die poseren en hopelijk vannacht geweldig goed slapen.

patroon: overgetekend van een gekochte pyjama

stof: mon depot

boordstof Oscar: guy's naaicentrum

over K3: kerst, kleren en internetaanKopen

Ergens midden december (dacht ik) lanceerde mon depot een nieuwe lading Lily Balou stofjes.
Mijn ogen werden direct aangetrokken door een rode stof.
Ik weet niet hoe dat bij u zit, en er moet zeker een naam bestaan voor dit soort mensensoort, maar bij mij stopt dat niet bij de aantrekking van de ogen alleen. Neen, één of andere cerebellumachtige verbinding zorgt ervoor dat mijn rechterhand op dat moment (echt waar, het moet een fractie van een seconde schelen maar zeker niet meer) naar de muis gaat en klikt en dat ik, nadat ik wat codes heb moeten vervolledigen, meestal 2 dagen later de postbode over de vloer krijg.

Dus kijk, ik kan daar weinig aan doen. En inderdaad, de volgende dag stond de postbode hier. Met een pak in de hand dat aan mij gericht was, met daarin, een schone lap rode tricot stof

Ik vind dat iets wonderlijks. Het rafelt niet, zit (meestal) snel in elkaar en vooral...miltifunctioneel inzetbaar. Hemdjes, pulls, joggingsbroeken, kruippakjes, ondergoed,... alles behalve kleedjes. Ik vind het lastig om dan niet direct aan een slaapkleed te denken. Maar kijk. met kerst in het vooruitzicht, vroeg ik aan een aantal kenners een geschikt patroontje voor een trictokleedje. Hilde gaf me de tip om de Candydress van La maison victor te proberen.

Twee weken voor datum tekende ik voor Ida een candy dress in maatje 116, Oscar het Theo hemd in maat 98 en voor Jef gebruikte in het patroon van kiind in maat 68. Alledrie patronen die ik nog nooit had gemaakt.

Nog nooit. En al zeker niet in tricot, want buiten het kopen daarvan heb je daar eingelijk ook niet zoveel ervaring mee.

U begint dat hier al door te hebben. Zeker als u mij al enige tijd volgt. Deadline. Een strakke.
Zo één van dinsdagochtend (ohja om 5u begonnen) een candydress, woensdagavond een jumpsuit én donderdagochtend een hemdje mét lange mouwen. Want donderdag vertrok je naar Frankrijk en moest het geheel af zijn. Graag.
Zeer graag zelfs.
U denkt? Die Sofie, die overdrijft. Zo last minute? Onmogelijk! En haar valiezen moest ze die donderdag ook nog zeker maken?
Helaas, er zijn getuigen. Veel getuigen. Een naaiclub vol met getuigen!

En dan nu enkel nog beelden. Want die zeggen soms veel meer dan heel deze tekst samen.

Kleerkastfoto...

Aanpassingen: maat 116, 3 cm aan elke kant smaller gemaakt. Lange mouw van bestaande pull overgetekend. Halsboord gemaakt van tricot.

Met wat actie!

En samen ziet dat er zo uit...

En dan kunnen we enkel nog zeggen