Sweet Dreams

Oscar heeft nogal een bewogen slaapgeschiedenis achter de rug. Sinds hij 3,5 is, slaapt hij door. Meestal.

Dus zijn we blij en als we blij zijn delen we uit.
Zelfgemaakte pyjama's bijvoorbeeld in zachte stofjes die je al even liggen had. (bewijs)

 voor de dochter

  voor de oudste zoon

 En samen geeft dat dit:

 

en na 265 pogingen iets wat lijkt op 2 kinderen die poseren en hopelijk vannacht geweldig goed slapen.

patroon: overgetekend van een gekochte pyjama

stof: mon depot

boordstof Oscar: guy's naaicentrum

Pièce Unique

Toen ik begon te stikken was ik van het hebberig soort.
Een onwetend, hebberig geval.

Onwetend als in: ik koop stoffen maar ik weet niets van stofsoorten, mijn doel, dikten, draagbaar, krimpbaar,...
Hebberig als in: ik koop dan maar al die stoffen tegelijkertijd. Ge kunt er nooit genoeg hebben.Liefst ne meter. Ge weet maar nooit

Nu heb ik er genoeg. Veel te veel, van vele vraag ik me oprecht af wat me bezielde maar sommige blijken pareltjes te zijn.

Zoals dit...

Ik zag het hangen tijdens één of ander stoffenspektakel en ik kocht er van.
ohja dat was ook den tijd dat ik naast onwetend én hebberig ook van alles 1 meter kocht.

Dus één meter van dit mosterdgele pareltje lag ergens in mijn kast te wachten tot het moment dat eu..het moment daar was.
En toen ge, wat jaren later als de aankoop, ineens bij haar dit zag...lichtte jouw ogen op, kreeg je jeukende handen (maar van 't goeie soort) en begon het te kriebelen om er iets gelijkaardigs te maken.

En kijk, er rolde een salopettenkleed, volgens Ida, van onder het machine.

Eentje waar je gewoon jouw gezond (stik) verstand voor gebruikte.

en perfect matchende knopen (het valt misschien niet op maar in het hout zit dezelfde mosterdgele spikkel. Schoon, echt, geloof me maar)

En 't kind is blij met haar kleed. Eu pardon, salopettenkleed.
Ohja, geen idee waarom dat ze altijd haar armen opendoet. Ik ben allang blij als ze haar tong binnenhoudt.

En er zit nog wat speling op dus ze kan er geweldig lang geniet van hebben.
Dat laatste hoop ik vurig, want azo gezond (stik) verstand (of toch het mijne)...er is nog wat werk aan.


stof: atelier brunette
knopen: veritas

waar de meisjes zijn, is het feest*

Die dochter naar mij, die kijkt uit naar de momenten dat ze een short kan aan doen.
Want dat is voor haar...
zoals water voor een goudvis (en bij uitbreiding alle vissen)
zoals naaigaren in een naaimachine
zoals slapen voor ouders met kleine kinderen (of toch wij)

Dus thuis hebben we een compromis. Vanaf het moment dat het lente is, mag ze alvast hier binnen een short aandoen.

't kind loopt hier sinds maandag te glunderen.

In haar sponzen shortje.

Iets dat haar minstens zo gelukkig maakt is het vooruitzicht van een sportkamp. Ik ben vorige maandag geopereerd aan mijn oor en moet het 3 weken rustig aandoen.
Met drie kinderen, juist ja.

Dus we schreven Ida en Oscar in om in de voormiddag een sportkamp te doen. Keispannend, vooral als je dan eerder deze een brief in de bus kreeg over de klederdracht. 't kind heeft geeneens sportieve kledij (buiten shorten dan ;) )
Dus schoten we voorzichtig, dat geldt voor mij, in actie.

Getest en goedgekeurd.

patroon: zelf getekend
stof: Andrea Lauren, tricot. Samen met nog een paar pareltjes besteld. Helaas hiervan maar 20 cm. Echt waar, ik heb nog nooit zo zuinig besteld maar kijk, ik kreeg er net een broek uit. De andere pareltjes moet ik nog even bedenken hoe ik ze kan verwerken. Juist te klein om als voorpand te gebruiken, te kort voor een jumpsuit voor Jef. Echt. Zuinig! Ik? Vanzeleve niet meer.

En nu doen we even van vragenrondje.
ik maakte voor Oscar een jogging, de story erachter krijg je nog van mij te goed maar kijk nu.

Dit is de voorkant, de achterkant is ok, maar dit is dus de voorkant maar valt gelijk ne achterkant vind ik. (ik gebruikte geen patroon dus ik kan het enkel en alleen op mezelf steken) Maar wie heeft er tips om dit nog goed te krijgen?

Mijn eeuwige dank, een virtuele koffiekoek en een liedje als u zie waardig...
(oké dat laatste niet, of er wilt mij vaneigens niemand helpen)

the good, the bad and the ugly

4 keer dezelfde basis: de kaptrui van stof voor durf-het zelvers.
4 keer anders.

 Voor de dochter

 The good en nu al favoriet  van Ida. Met folieken op de achterkant, zakjes,...

 nog eentje onder de categorie...the good (edit: idee van hier, dankzij haar teruggevonden!)

 Met zakken die doorlopen.

En toen speelden we eens met het kolleke. Deze valt onder de categorie...the bad. Het kolleke is niet wat het zou moeten zijn, de pull onderaan is het precies ook niet, enkel de zakjes lijken goed gelukt. Ik heb er ondertussen de onderste boord al vanaf geknipt. Ohja aan tornen doen wijlen niet mee zenne. En kprobeer er nog iets van te maken. The bad krijgt een vervolg!

En de vierde? Voor de zoon. Want daar maakt ge niet veel voor. Maar ge zijt niet goed in kleine dingen.
En ge kreeg gelijk.

Aanschouw hier the ugly
Het begon thans goed. Vosjes en geel.

 een patroon zelf verkleind naar een grote 74. Wat kan er daar nu mee mis gaan?

Alles dus. Ge draaide u stof binneste buiten. De binnenkant zit aan de buitenkant. Niet overal. Ahneen. Bij een mouw deed ge het just. En zelf patronen verkleinen. Mejuffer! Thans gecontroleerd enal.
Een grote 74. Mijn h*l.
't zit vast op zijn hoofd. En ja, dat is een groot hoofd. Maar niet zo groot da'k met de beste wil van de wereld diene pull niet verder krijg.

En hij vindt dat niet erg. Maar ikke wel.
Dus...bij deze: Oscar heeft nog iets te goed ;)

Oh...dear

't gaat hier niet gaan over mijn zwart gat. Letterlijk. Dat lees je donderdag. De lichtaangepaste maarkernvanwaarheidachtige donderdag.

't gaat hier over deadlines.
Nummer 1. Want er zijn er een aantal. Zo ben ik nu eenmaal.

We kregen een aantal weken geleden een uitnodiging in onze virtuele brievenbus voor een feestje. Eén van mijn oudste vriendinnen (figuurlijk) werd 30. ('t was echt figuurlijk hé)

Feest! Slingers! Toeters en bellen!

Maar wat geef je aan iemand die alles al heeft, inclusief een schoon huis/man/dochter (niet dat ik één van dat alles cadeau zou doen, maar kom, ge verstaat mij wel) dus werd er wat overenweer gemaild.

En 't zou een jurkje worden.
In't rood of in 't blauw. Dat maakte niet veel uit. Maar liefst een jurkje. Rond maatje 86.

Vrijdag om stof, gisteravond stikken en vandaag afwerken. En de deadline verstreek om 14u.
Man, ik ben goed. ;)

(nu op naar de volgende deadline: eindwerk af tegen morgen. Schrapt bovenstaande zin maar al)

een rood hertje

 schoon afgewerkt. (op de meeste plaatsen toch ;)

over zomer, roos, kamperen en andere vakantiedingen

Vakantie? 60 vette verbouwingsdagen stonden ons te wachten.

Maar zelfs die boog kan niet altijd gespannen zijn dus...gaan we maandag kamperen.

Met de tent.
En Ida.
Uiteraard.

't kind slaapt dus al een week met het raam open, kwestie van te kunnen wennen aan tentse temperaturen. Voorlopig doet ze het goed, duimen maar ;)

Voor datzelfde kind zocht ik ook al een week vruchteloos naar iets om op haar hoofd te zetten. Liefst niet roos, mevrouw van de Veritas. Of het hoeft ook niet per se met roze bloemen hoor, mevrouw van de As Adventure. En neen, mevrouw van de premaman, strikjes hoeven ook al niet.

Zelf maken van zo'n hoedje? Ik dacht het niet!
Maar dan...een bandana. Zo moeilijk kan dat toch niet zijn?
Dus maakt ge dat.

in't roos, sorry madame veritas

met ne strik, sorry madame premaman

en roze bloemen, op't kleedje hé madame As Adventure

met een patroon dat ge zelf (ik herhaal het met enige fierigheid: ZELF = ikke dus) berekend, getekend, gemeten hebt (en uitgevoerd ook, ahja)