mais il est où le soleil?

De vraag die ik me de laatste dagen meermaals in verschillende talen heb gesteld.

Niet dat er geen zon was, maar ik dacht eerder aan een zacht lente zonnetje, zo eentje die mijn sproeten doet verschijnen, zo eentje die blote tenen toelaat, zo eentje dat de mensen niet raar naar jou kijken omdat je per sé met blote benen buiten wilt lopen,...

Zo eentje gelijk vandaag maar dan voor wat langer dus...

En omdat in stilte afwachten niets voor ons is, ging ik aan de slag met een zonnige,zomers, vakantiegevoel oproepend stofje. Allez voor mij dan toch, misschien draait u gewoon met uw ogen als je het ziet. En een broekenpatroon.

Want laat u vooral niet misleiden: je ziet Ida misschien al eens op een feestje in een kleedje, het blijft toch een voorstander van broeken.
(of eigenlijk shorten, maar daar moet de zon toch nog wat meer haar best voor doen ;) )

 Het stofje vond ik bij Veritas. De zakken zijn een overschotje van hier.

Het patroon is de Lulu, uit de laatste La Maison Victor.

En met een wel heel bereidwillige model geeft dit dit....

met veel plezier en onnozelheid presenteert ze haar nieuwe aanwinst...

De kleine broer moest er ook eens bijkomen en let op het strategisch geplaatst drinkbusje, express. Jawel. Mijn dochter denkt na over haar shoots ;)

En dit is één van de weinige kledingstukken die ik maakte die al spontaan door haar gekozen gedragen werden.

Maar betere foto's zijn daar helaas niet van ;)

Conclusie: ♥ toppatroon voor mijn topdochter ♥



patroon: Lulu broek, La Maison Victor mei-juni 2017 - maat 116 gemaakt, van lengte net gepast, ik kon de zoom niet doen zoals ze het voorschrijven
stof (buiten het restje), fournituren: Veritas

Hulp bij het plannen van onze reis...

Ik weet het, normaal is vrijdag de dag waarop je een lijstje te lezen krijgt van 5 dingen die op de één of andere manier vrband houden met elkaar.
Awel, deze keer niet. Ahneen, ik schakel jullie gewoon in om onze reis onvergetelijk te maken.
Met als beloning: eeuwige dankbaarheid. Hell yeah!

De kogel is door de kerk. Wij gaan dit jaar kamperen in Catalonië.
Serieus.
Dat het ver rijden is dat weten we al
Dat ze daar een soort van Spaans spreken ook.
Voorts hoop ik hier nog wat info te vinden:

Maar kruis ik nu mijn vingers en hoop dat jullie massaal verborgen parels, ervaringen (met kinderen tot 6 jaar), keileuke maar toch klein maar fijne campings,...willen delen met mij.
Echt. Denk aan de eeuwige dankbaarheid en weet je wat...ik stuur je nog een kaartje ook op.
Volgens google translate zeggen we dan binnen een dikke 2 maand:

fins a la propera

lijstje van 5

Voor vandaag presenteer ik u de 5 principes rond opvoeden die ik op gaf nog voor de oudste 1 jaar was.

• met stip op nummer 1. DE TUT. 't kind werd geboren met een enorme zuigkracht (volgens de verpleegsters, wat wist ik er van?!?) en de'r moeder (ik dus) er van overtuigd dat het kind noch een tuttemie noch een duimzuiger mocht worden. Dus volgens de verpleegster zat er maar één ding op: heler dagen met mijn pink in 't kind de'r mondje zitten of met mijn borst. Welgeteld één dag later kreeg de dochter een tut. Ongeveer 3 jaar later was ze er vanaf. 
• mijn kind zal nooit studio 100 in huis hebben. Serieus. Ik vond dat niet kunnen. Niet dat ik iets tegen onnozele figuren heb (in mijn tijd grote fan van de pratende hond) maar commercieel gedoe, 't ligt toch niet in mijn favoriete koopschuif. 't kind was nog niet geboren of Tom kwam met een zacht, grappig clowntje in't rood af. Wisten wij veel wie dat was. Bumbalu. Blijkbaar, de beste vriend van Bumba. Nadien kwam er nog een dvd in huis, een poster van K3,...
• het is oké als een maaltijd eens niet zo gezond maar geweldig lekker (ongezond) is.
• ik zal steeds pedagogisch verantwoord bezig zijn met mijn kind. Of niet. Echt niet. Ik kan gerust in mijn zetel zitten kijken hoe (on)verantwoord ze buiten spelen. Zonder schuldgevoelens. Nem
• daarnaast het overladen met aandacht, eens negeren van tijd tot tijd, in ons bed bijslapen, een wijzend vingertje, opgelucht ademhalen als ze even in hun bedje willen slapen, het jammer vinden dat ze alweer een dutje doet...

En jij? Had jij ook een idee wat je wel/nooit of te nimmer ging doen? Hoe lang hield jij het vol?

cadeautje voor mezelf

Ik maak een lang verhaal kort: ik kocht een smartphone.
Wie het lang verhaal wilt, moet er maar eens tussen pot en pint achter vragen, het zou ons heel ver kunnen brengen ;)
Bovenstaande zin is gemeend,dus mail gerust :)

Maar die smartphone zat nog geen week in mijn sjakos te verdwalen als ik op zoek moest naar een hoesje.
Kreeg ik nu toevallig geen mail van smartphoto.

Serieus, karma lijkt me toch een speciaal gegeven.
Dus ik pluis hun website uit en zie daar een schoon aanbod hoesjes.

Ik kies, plak één foto, klik op bestellen en voilà 4 dagen later had mijn smartphone de hoes van zijn leven rond zijn lijf.

Zot content gelijk een klein kind ben ik.
Dus eu merci smartphoto!

En dan een vraag voor jullie. Zo'n smartphone, daar kunnen app's op. Hebben jullie aanraders? Ik hoor het graag

in den beginne

ik beloofde jullie het vorige week en belofte maakt schuld...hier de 5 bewijzen dat ik nog piepjong ben. Als in...mijn eigen leeftijd en wat minder (toch ten opzichte van de gemiddeld 83.16 die ik ga worden)

• Ik heb nog geen enkel grijs haar. Ik herhaal, puur om mijn zus te pesten, geen enkel grijs haar. Nergens niet. (voor't geval die eerst ergens anders komen dan op jouw kruin)
• Ik kan schoenen, al heel mijn leven, kopen in de kinderafdeling. Serieus. Of dat nu te maken heeft met het jonger voelen al dan niet met geweldig kleine voeten, laat ik in het midden. We onthouden: kinderafdeling.
• ik kan nog steeds ongepast rood worden als er ne schone gast iets aan mij vraagt, of gieberen om een flauwe mop #whatsmyageagain 
• Ik bezocht nog maar 8% van de hele wereld, ging nog maar op reis in 20 verschillende landen. Het is nu zelfs statistisch bewezen dat ik nog jong ben én toch al 20 landen bezocht heb. En dat ik dus nog tijd heb om de overige 175. :)
• Last but not least: ik heb nog 2 melktanden. In heel mijn leven ben ik al 3 keer naar de tandarts geweest, 3 keer omdat ik dacht dat ik een gat van jewelste had en 3 keer werd ik naar huis gestuurd met versgetrokken foto's die bevestigden dat ik én als melktandbezitster én gaatjesloos door het leven ga. Hell Yeah!