petit pannig fier

Ik blink van fier contentement.
Serieus. En ik niet alleen.
De dochter blinkt ook van fier contentement.

Oké, dat laatste denk ik er maar graag bij. 'T is de schuld van de contentementigheid :)
Ik maakte vorige zaterdag al een kleedje. En aangezien het weer bijna koek en ei met mijn duim is, besloot ik er nog eentje te maken. Met de laatste meter petit pan. Grijs. Denk ik. Van bij Vermiljoen



En als ge nu peist: stikleek, zijt ge nu ook al een strijkleek? Dan kan ik u zeggen dat ik niet de gewoonte heb om de kleren die gewassen moeten worden eerst te strijken.
De dochter had er immers al een hele dag mee op haar poep gezeten ;) (eum...en al die andere dingen die bij baby's van 9 maanden horen, ge kent ze wel hé: zever, fruitpap, melkpap, brood, nog meer zever,...)



En dan ga ik nu een heel weekend verder lopen blinken. (Zonnebrillen klaar?)

toeme zeg

Anneleen en ik organiseren voor de tetterende tiretten de "ik maak een van katoen tas" workshop.

En zoals het twee organisatorische talenten (in mijn geval klinkt dit licht ironisch, kweetetwel) betaamt, begonnen we reeds vorige week met de voorbereidingen.
Lees: maak zelf eens een tas en berekent dan eens hoeveel ge er zo kunt maken op een avond.

Mmmm aan ons tempo komen we, liefste van katoen organisatoren, aan 2. Op. Een. Hele. Avond. Toeme zeg, waren we maar wat meer tiret in plaats van het voorstukske :)



Maar...geen paniek. Echt. Geen. Paniek.
We zochten wat op, organiseerden onszelf (lees Anneleen trok eens aan m'n oren) en... we gaan voor de 50 gaan. Grote. Ge zijt een tetterende tiret of ge zijt er geen hé.
Duimt ge mee, want we zullen het nodig hebben.

een griezelverhaal

Niet voor gevoelige lezers.

Op een donkere donderdagavond lag kleine meid vredig te ronken. Manlief viel ook in slaap voor den teevee.
Ik zat alleen en had net alle boekskes uit die we thuis hebben. (lees de humo) Ik dacht zo bij mezelve: laat ik een kleedske maken voor die kleine meid van me. (voor manlief zou dit verhaal een geweldig belachelijke wending geven, vindt ge ook niet?) Ik zette me aan het tekenen, knippen en stikken.
Het zou een kleedske worden aan de hand van een patroontje van koekepeertje dat ik van Hilde mocht lenen. Met een stofke van het stoffenspektakel. Ja, ik was daar ook, maar nu dwaal ik af.
Met mijn (bijna) nief machien ging ik aan de slag. En toen...
gebeurde het... bijna.
Ik besloot met de overlockvoet te werken. Voor't boordje onderaan het kleedske. Ja, inderdaad, ik zat al in dat vergevorderd stadium. Om niet te zeggen dat het eigenlijk bijna klaar was. Buiten de boord dan.
De boord slaat een beetje om. En ik geef maar gas. Tot de boord teveel omsloeg en het machien blokkeerde. Ik pruts het los. Geen paniek. Ik bleef rustig, vloekte wel ne keer stillekes en ging door met stikken.
Ik werd wat overmoedig en tjaka boem. De boord sloeg alweer teveel over.
Ik, de rustigheidzelve, pruts het weer los.
Maar net op het moment dat het al weer gefikst was...
drukte ik op de gaspedaal.



Het kleedske heeft nu een boord met een stukje duim van mij.



Kijk, een seut zou opgeven, maar ik niet. En ge ziet nu wel waarom...

Goe zot ja

- ...
- Waarom koopt ge dat dan?
- Maja dat oud masjien masjeerde niet meer zo goe. Diene onderdraad deed wat hij
wou,niet wat ik wou.
- Jaja (oogrollend)da versta'k (duh!), maar wat ik niet versta is dat ge dan ineens
begint te haken.
- (stilte)... eu
en toen ging het over waarom hij niet mag zeggen dat mijn gat te dik is in een rok, en waarom ik boos ben als hij zegt dat mijn gat niet dik is en meer van die bewijzen dat mannen overduidelijk van een andere planeet komen.

Om maar te zeggen dat ik denk dat mijn nieuwe sjaal goedgekeurd is


en dat ik hem dezer dagen al goed heb kunnen gebruiken!

zoek de tien verschillen

De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ge maar negen verschillen gaat vinden. Het tiende zit 'm namelijk in het geluid. Of liever het ontbreken ervan.

En vanaf nu is't weer vollenbak :)