Jef is onze jongste. Bijna 3.
Daar gaan we niet te veel bij stil staan, maar vandaag wil ik het wel hebben over het feit dat hij bij mij soms een tweestrijd aanwakkert.
Dat hij een jongen is, hoeven we niet aan te twijfelen.
Ene met alles erop en eraan, zoals de gynaecoloog het bijna 3 jaar verwoordde.
Het is ook ene die graag,heel graag, een prinsessenjurk draagt of een mega Mindy cape. Of allebei te samen.
We laten hem doen. Wie mij volgt op instagram, kan dit regelmatig zien. Die jurk heeft Ida ooit gekregen en wordt eindelijk gedragen. Die cape maakte ik (ook voor Ida) maar ik ben blij dat deze ook afgedragen wordt. Ja echt afgedragen, om de 2 dagen moet ik deze wassen want Jef heeft het graag proper.
Hij gaat ook zo naar school, naar buiten, naar de winkel, naar de speeltuin, naar de zee, naar de markt,... Als hij zin heeft in zijn cape, dan draagt hij die. Als hij zin heeft in zijn prinsessenkleed, dan ook. Wij, Tom en ik, hebben daar geen problemen mee. Echt niet. Mensen die dit als onnatuurlijk omschrijven (echt, zo zijn er), kijken we vol medelijden aan en aarzelen we niet om het voor Jef op te nemen.
De meeste mensen echter vinden dat schattig en laten dit ook blijken. Jef geniet van deze aandacht, met volle teugen, het mag gezegd worden. Hij draait dan rond of doet een vliegende Mega Mindy na (echt studio 100, als ge ooit een stand in nodig hebt, bel ons)
En toen nam hij een rok uit de kast van zijn zus. Een zwierrok. Die ik eens maakte om haar er van te overtuigen dat rokken ook leuk konden zijn. Ze koos zelf de stof enal om hem dan veilig onder haar berg shorten te verstoppen. Alwaar Jef hem toch vond.
En toen wisten we het niet zo goed meer. Verkleden als prinses, mega Mindy,... het is en blijft verkleden. Een ander rolletje aannemen. Een rok dragen is... als jezelf een rok dragen. Wat we supercool vinden bij Ida brengt ons in vertwijfeling bij Jef.
Meisjes die jongens kleren dragen, die stoer zijn, bmx'en, ... zijn dik oké. Het feit dat Ida geen gaatjes in haar oren wilt, doet me niet aarzelen. Ik zou het niet fijn vinden moest Jef gaatjes in zijn oren willen én enkel nog kleedjes of rokken wilt aandoen. Mocht Jef echter willen ballet dansen of een andere typische meisjeshobby willen doen, zou hij dat zeker mogen. Maar die rok, werken we wat tegen. Die zwierrok lijkt een grens. Voor Tom. En misschien ook voor mij. Al heb ik het daar heel moeilijk mee, dat ik het daar moeilijk mee heb.
En ik besef heel goed dat hij nog maar 2 is, dat alles een fase is of kan zijn, maar het feit dat ik "jongensdingen" bij mijn dochter toejuich en koop of maak maar bij mijn zoon het omgekeerde eerder afwimpel, maakt dat ik me daar heel schuldig over voel.
Tweestrijd dus ergens in mij. Hoe zouden jullie daar mee omgaan?
Posts tonen met het label Jef. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Jef. Alle posts tonen
zondag 22 juli 2018
woensdag 17 februari 2016
Match in heaven
Het begon bij het zien van dit stofje.
een gevoel dat zich omzette in een drang tot kopen. Zo van het slag dat een stripfiguur plots niet meer in staat is met volzinnen te praten.
Wel nu, ik had hetzelfde. Hebben. Nu. Voor Jef. En Oscar. En liefst Ida. Ook.
En dan ga ik (meestal) over tot de actie. In dit geval dus kopen in tweevoud. En een strik voor Ida.
En dan begon het bijeenzoeken van gepaste items.
Pull voor Jef
Broek voor Oscar
Kleed voor Ida.
probleem: kleed voor Ida.
Ten eerste: ik maak graag kleedjes die de dochter met veel liefde voor haar moeder (wat heeft die moeder toch een grote fantasie) showt voor op de foto. Maar helaas belanden die kleedjes dan aan één of andere kapstok, naast al die andere kleedjes, te hangen in haar kast. of te liggen als ze er afvallen. Geen haan die er naar kraait en al zeker niet Ida.
Ik wou gaan voor een voltreffer.
Stof met hopen en toevallig ook een perfect matchende stof.
Ik knipte op goed geluk een bovenpand, stikte met wat hulp alles perfect, rimpelde een rok, overlockte het geheel en zette alles aan elkaar vast. Easy peasy.
Om te moeten constateren dat het bovenpand zeer nipt is, mijn rechter- en linkerachterkant niet evenhoog begonnen aan hun perfect ingestikte blinde rits, dat Hilde een stukje met de hand blind genaaid heeft (mijn eeuwige dankbaarheid waardig ;) ), om te ontdekken dat ge een stuk rits afgelockt hebt met het ding dat de rits sluit onderaan bengelde terwijl dat eigenlijk in uw bovenpand moest zijn, om dat met heel veel geduld dat ge eigenlijk niet hebt, een blinde rits terug in de rails te krijgen, te ontdekken dat dit lukte maar dat de perfecte overeenkomende rechter- en linkerdelen (dankzij haar dus) niet meer zo perfect ware, om dat zelfde te willen doen maar met die vreselijke rafelende stof het geen werk was, om te concluderen dat een gekocht kleed ook wel oké zou zijn dus om een laatste keer met de moed der wanhoop alles perfect te krijgen, om dan te moeten ontdekken dat die dochter van u toch wel wat gegroeid was, dus dat uw zoom net persvoetbreed werd.
Maar kijk naar de foto, vergeet bovenstaande alinea en onthoud enkel de laatste woorden van de alinea daarvoor: easy peasy.
Ondertussen werden er voor de zonen ook nog respectievelijk een broek en pull gevonden en voor Ida een afgewassen blauw giletje. Doodzonde zou dat zijn.
Maar ge moogt onder uw vrienden ook een breiwonder rekenen.
Echt, een veel te bescheiden persoon als het op haar of haar kinders talenten aankomt, maar goed, zeer bescheiden personen moeten er ook zijn in deze wereld. En man wat ben ik blij dat onze werelden plots samenkwamen :)
Al die moeite en hard labeur werden niet voor niets gedaan, het was immers zondag doop van Jef.
Feest!
stof kleedje Ida: mondepot
wol gilet: Veritas
patronen: samenraapsel en met aanpassingen door ervaring :)
een gevoel dat zich omzette in een drang tot kopen. Zo van het slag dat een stripfiguur plots niet meer in staat is met volzinnen te praten.
Wel nu, ik had hetzelfde. Hebben. Nu. Voor Jef. En Oscar. En liefst Ida. Ook.
En dan ga ik (meestal) over tot de actie. In dit geval dus kopen in tweevoud. En een strik voor Ida.
En dan begon het bijeenzoeken van gepaste items.
Pull voor Jef
Broek voor Oscar
Kleed voor Ida.
probleem: kleed voor Ida.
Ten eerste: ik maak graag kleedjes die de dochter met veel liefde voor haar moeder (wat heeft die moeder toch een grote fantasie) showt voor op de foto. Maar helaas belanden die kleedjes dan aan één of andere kapstok, naast al die andere kleedjes, te hangen in haar kast. of te liggen als ze er afvallen. Geen haan die er naar kraait en al zeker niet Ida.
Ik wou gaan voor een voltreffer.
Stof met hopen en toevallig ook een perfect matchende stof.
Ik knipte op goed geluk een bovenpand, stikte met wat hulp alles perfect, rimpelde een rok, overlockte het geheel en zette alles aan elkaar vast. Easy peasy.
Om te moeten constateren dat het bovenpand zeer nipt is, mijn rechter- en linkerachterkant niet evenhoog begonnen aan hun perfect ingestikte blinde rits, dat Hilde een stukje met de hand blind genaaid heeft (mijn eeuwige dankbaarheid waardig ;) ), om te ontdekken dat ge een stuk rits afgelockt hebt met het ding dat de rits sluit onderaan bengelde terwijl dat eigenlijk in uw bovenpand moest zijn, om dat met heel veel geduld dat ge eigenlijk niet hebt, een blinde rits terug in de rails te krijgen, te ontdekken dat dit lukte maar dat de perfecte overeenkomende rechter- en linkerdelen (dankzij haar dus) niet meer zo perfect ware, om dat zelfde te willen doen maar met die vreselijke rafelende stof het geen werk was, om te concluderen dat een gekocht kleed ook wel oké zou zijn dus om een laatste keer met de moed der wanhoop alles perfect te krijgen, om dan te moeten ontdekken dat die dochter van u toch wel wat gegroeid was, dus dat uw zoom net persvoetbreed werd.
Maar kijk naar de foto, vergeet bovenstaande alinea en onthoud enkel de laatste woorden van de alinea daarvoor: easy peasy.
 |
| opgestikt kraagje |
 |
| zwier in't kwadraat |
 |
| match in heaven |
Maar ge moogt onder uw vrienden ook een breiwonder rekenen.
Echt, een veel te bescheiden persoon als het op haar of haar kinders talenten aankomt, maar goed, zeer bescheiden personen moeten er ook zijn in deze wereld. En man wat ben ik blij dat onze werelden plots samenkwamen :)
Al die moeite en hard labeur werden niet voor niets gedaan, het was immers zondag doop van Jef.
Feest!
stof kleedje Ida: mondepot
wol gilet: Veritas
patronen: samenraapsel en met aanpassingen door ervaring :)
vrijdag 23 oktober 2015
het leven zoals het is
Het is niet allemaal reuzegeur en maneschijn. Het gaat hier niet over roze wolken of niet.
Het gaat er niet over of je al dan niet al eens fuckers dacht (eerlijk? Ik dacht nog nooit fuckers, maar mannekes, ik ken toch al wat alternatieven voor dit woord)
Het gaat niet over het groot gelijk halen. Of net weer niet.
ohneen het gaat over het dagelijks leven. En net gelijk het weer is dat al eens veranderlijk.
En hier ten huize 89 gaat dat als volgt.
Ida
mama, ik ga een liedje zingen maar gij kent dat niet dus ge moet niet zeggen of het goed is of mij verbeteren. Gewoon op het einde klappen. Gaat dat lukken?
(uw moeder zal maar eens juf zijn hé)
***
Jef weent.
Ida gaat naar hem toe. Als ik zeg, stoppen, dan moet je stoppen oké?
Jef blijft wenen
Mama, mag Jef al in de gang staan? Hij luistert niet naar mij.
(vierjarige die niet luisteren moeten we al eens in de gang zetten ;) )
***
Als mijn mama antwoordt met mmmm, dan luistert ze eigenlijk niet echt.
(lap betrapt)
***
- Ik ken een mopje
- (ohneen) Leuk, vertel eens
- Neen, gij eerst.
- Maar Ida ik ken geen mopjes
- ik eigenlijk ook niet.
En ze ligt kreupel.
***
Ida staat op met een geweldig ochtendhumeur. Zagen, hangen, wenen,... U kent het wel. Zegt ze:
Mannekes, nu gaan we even stil zijn, ik ben nog moe. En ik moet straks naar school. En ik wil eigenlijk nog slapen. Maar Jef, gij zijt grappig hoor. Oscar kom eet je boterhammen op want jij moet naar moeke Hilde, met wie ga je spelen? (wacht niet op een antwoord) Mama, echt S. die draagt altijd over. Papa, mag ik nog een boterham. ik heb reuzegonger. Voor school moet ik echt wel wakker zijn want we gaan we buiten spelen. Straks komt Annelies mij halen. Oscar ga jij met Cas spelen?
Ik ga vandaag niet spelen met O. Neen. of toch wel,ik zie nog wel. Ja mama (voor ik iets kan zeggen) ik eet mijn korsten wel op. Maar voelt eens die zijn echt wel hard hoor. Mag ik ze dan laten liggen. of neen, ik neem ze mee voor de dieren op de boerderij, die moeten ook eten hebben,...
#waarisdiestopknop? #stilzijn?!?
Oscar
zindelijkheidstraining
Hij gaat in bad (ohneen we hebben geen bad meer, maar hij gebruikt graag nog het babybadje van Jef en dat zetten we in de douche, kwestie van een situatieschets te hebben)
Volgende conversatie/gebeurtenis speelde zich af:
- jongen, niet in bad plassen of kaka doen hé
- oh neen, oké
- neen, da's vies, ga dan maar op potje oké?
- ah oké (Oscar zegt heel graag ah oké)
2 minuten later
- MAMA, kaka doen
dus ik snel naar de badkamer om hem te helpen
- wil je op potje?
- neen, daar!
En naast het bad, wel nog in de douche, ligt een drol van jewelste. Echt. Kampioen in drollen draaien. Wat anders kon ik zeggen als
- Goed geluisterd jongen, maar de volgende keer ook niet in de douche kakken, oké?
- ah oké
zindelijksheidstraining part II
Oscar is zot van schieten. Hij schiet met zijn pop, mes en vork, beker, puzzels, tractors,...allez met alles wat hij kan vinden.
Oscar wil ook zeer graag schieten in een echt schietkraam. Maar dat mag hij maar doen als hij groter is, de Amerikaan.
Sinds hij op het potje gaat zeggen we steeds: amaai, jij bent een grote jongen aan het worden.
Waarop hij zijn plasser nam en zei:
- schieten mama?
We werken eraan.
Ida en Oscar: slaaptraining
- MAMA, AAP OPEN?
- neen, zoeteke, slaapt nog wat, mama gaat dat ook doen en Jef- en zusje?- ook jongen, iedereen slaapt. Het is pikkedonker buiten.- 3 en 5 en papa?mama telt samen met Oscar wie nog slaapt
- mamaatje, ik weet dat ik niet uit mijn bed mag komen, maar volgens mij is die aap kapot
- neen, Ida die aap is niet kapot. Hij gaat zijn ogen open doen, binnen een uur of twee
- duurt dat lang
- veel te kort als je het mij vraagt
- is dat lang?
- neen zoeteke, da's niet lang.
- Oscar, Oscar ben jij wakker?
- NEEN (ja bedoelt hij, een ja neen ruzietje volgt)
- Oscar, die aap is echt een slaapkop hoor. Die zijn ogen zijn nog ALTIJD dicht.
- ah oké
- MAMAAAAAAAAAAAAAAAAA hij is wakker.
-wie?
- ah die aap, jong (normaal berisping over het woord jong, de moed ontbrak mij)
- aha dan mogen jullie wakker worden
- yes (Oscar)
- eindelijk (Ida)
Het gaat er niet over of je al dan niet al eens fuckers dacht (eerlijk? Ik dacht nog nooit fuckers, maar mannekes, ik ken toch al wat alternatieven voor dit woord)
Het gaat niet over het groot gelijk halen. Of net weer niet.
ohneen het gaat over het dagelijks leven. En net gelijk het weer is dat al eens veranderlijk.
En hier ten huize 89 gaat dat als volgt.
Ida
mama, ik ga een liedje zingen maar gij kent dat niet dus ge moet niet zeggen of het goed is of mij verbeteren. Gewoon op het einde klappen. Gaat dat lukken?
(uw moeder zal maar eens juf zijn hé)
***
Jef weent.
Ida gaat naar hem toe. Als ik zeg, stoppen, dan moet je stoppen oké?
Jef blijft wenen
Mama, mag Jef al in de gang staan? Hij luistert niet naar mij.
(vierjarige die niet luisteren moeten we al eens in de gang zetten ;) )
***
Als mijn mama antwoordt met mmmm, dan luistert ze eigenlijk niet echt.
(lap betrapt)
***
- Ik ken een mopje
- (ohneen) Leuk, vertel eens
- Neen, gij eerst.
- Maar Ida ik ken geen mopjes
- ik eigenlijk ook niet.
En ze ligt kreupel.
***
Ida staat op met een geweldig ochtendhumeur. Zagen, hangen, wenen,... U kent het wel. Zegt ze:
Mannekes, nu gaan we even stil zijn, ik ben nog moe. En ik moet straks naar school. En ik wil eigenlijk nog slapen. Maar Jef, gij zijt grappig hoor. Oscar kom eet je boterhammen op want jij moet naar moeke Hilde, met wie ga je spelen? (wacht niet op een antwoord) Mama, echt S. die draagt altijd over. Papa, mag ik nog een boterham. ik heb reuzegonger. Voor school moet ik echt wel wakker zijn want we gaan we buiten spelen. Straks komt Annelies mij halen. Oscar ga jij met Cas spelen?
Ik ga vandaag niet spelen met O. Neen. of toch wel,ik zie nog wel. Ja mama (voor ik iets kan zeggen) ik eet mijn korsten wel op. Maar voelt eens die zijn echt wel hard hoor. Mag ik ze dan laten liggen. of neen, ik neem ze mee voor de dieren op de boerderij, die moeten ook eten hebben,...
#waarisdiestopknop? #stilzijn?!?
Oscar
zindelijkheidstraining
Hij gaat in bad (ohneen we hebben geen bad meer, maar hij gebruikt graag nog het babybadje van Jef en dat zetten we in de douche, kwestie van een situatieschets te hebben)
Volgende conversatie/gebeurtenis speelde zich af:
- jongen, niet in bad plassen of kaka doen hé
- oh neen, oké
- neen, da's vies, ga dan maar op potje oké?
- ah oké (Oscar zegt heel graag ah oké)
2 minuten later
- MAMA, kaka doen
dus ik snel naar de badkamer om hem te helpen
- wil je op potje?
- neen, daar!
En naast het bad, wel nog in de douche, ligt een drol van jewelste. Echt. Kampioen in drollen draaien. Wat anders kon ik zeggen als
- Goed geluisterd jongen, maar de volgende keer ook niet in de douche kakken, oké?
- ah oké
zindelijksheidstraining part II
Oscar is zot van schieten. Hij schiet met zijn pop, mes en vork, beker, puzzels, tractors,...allez met alles wat hij kan vinden.
Oscar wil ook zeer graag schieten in een echt schietkraam. Maar dat mag hij maar doen als hij groter is, de Amerikaan.
Sinds hij op het potje gaat zeggen we steeds: amaai, jij bent een grote jongen aan het worden.
Waarop hij zijn plasser nam en zei:
- schieten mama?
We werken eraan.
Ida en Oscar: slaaptraining
- mama, aap open
- neen, Oscar om 2 u 's nachts zijn de ogen van de aap gesloten
- ah oké (zei ik al dat Oscar dit graag zegt?)
- neen, Oscar om 2 u 's nachts zijn de ogen van de aap gesloten
- ah oké (zei ik al dat Oscar dit graag zegt?)
- MAMA, AAP OPEN?
- neen, zoeteke, slaapt nog wat, mama gaat dat ook doen en Jef- en zusje?- ook jongen, iedereen slaapt. Het is pikkedonker buiten.- 3 en 5 en papa?mama telt samen met Oscar wie nog slaapt
- mamaatje, ik weet dat ik niet uit mijn bed mag komen, maar volgens mij is die aap kapot
- neen, Ida die aap is niet kapot. Hij gaat zijn ogen open doen, binnen een uur of twee
- duurt dat lang
- veel te kort als je het mij vraagt
- is dat lang?
- neen zoeteke, da's niet lang.
- Oscar, Oscar ben jij wakker?
- NEEN (ja bedoelt hij, een ja neen ruzietje volgt)
- Oscar, die aap is echt een slaapkop hoor. Die zijn ogen zijn nog ALTIJD dicht.
- ah oké
- MAMAAAAAAAAAAAAAAAAA hij is wakker.
-wie?
- ah die aap, jong (normaal berisping over het woord jong, de moed ontbrak mij)
- aha dan mogen jullie wakker worden
- yes (Oscar)
- eindelijk (Ida)
Ge zou het bijna vergeten dat er nog eentje is.
Bijna, want zie hier. Zijn eerste lachje was voor mij :)
dinsdag 29 september 2015
en of het allemaal waard is?
Al 1 maand, begot!
Al 1 maand slecht slapen
Al 1 maand mini pampers rond je billekes wikkelen
Al 1 maand je verbazen over de veranderingen die je elke dag maakt
Al 1 maand genieten van het geknor in mijn oor
Al 1 maand draagdoekproof
Al 1 maand genieten als jij geniet van je bad
Al 1 maand dingen uit je park moeten halen met veel liefde gebracht door die andere kanjer, we vonden al een schaar, gom, potloden, papier, blokken, veel blokken,...
Al 1 maand en je kijkt al goed rond zonder echt iets te zien
Al 1 maand en je ligt liever op jouw buik dan rug
Al 1 maand hoor je jouw zus en broer van ver aankomen
Al 1 maand doe je alsof je lacht want officieel kan je dat nog niet
Al 1 maand haartjes op jouw oor
Al 1 maand en je hebt jouw eerste trouwfeest achter de rug
Al 1 maand en je kreeg de dag ervoor je vuurdoop van feestjes met een tuinfeestje
Al 1 maand en helaas ook al snottebellen gesignaleerd
Al 1 maand zegt Oscar: chefje
Al 1 maand zegt Ida dat je grappig bent. Ze moet ook echt om jou lachen.
Al 1 maand gekoesterd, bewonderd, besnuffeld, graag gezien...
Kan je ons ongelijk geven?
woensdag 9 september 2015
love is in the air!
Ida wacht er nog steeds op, Oscar moest er 8.5 maand op wachten, maar die jongste werd al verwend.
Met een dekentje.
Beter gezegd: een deken van 1.5 meter lang. Kwestie van op alles voorbereid te zijn.
Ik gebruikte een lily balou stofje van bij mon depot en een zachte fleece/katoen.
woensdag 2 september 2015
tromgeroffel...nog meer tromgeroffel...allez een compleet orkest aub!
Trouwe lezers wisten het al langer.
Sofie en zwanger worden lijkt geen probleem. Sofie en zwanger zijn daarentegen, het gaat met veel gepaard maar niet met een roze wolk. Compleet niet.
Als er ooit een uitgever is die verhalen publiceert over de zwarte wolk of over hoe roze wolken alleen ontstaan in het hoofd van handige marketeers, u weet mij te vinden. Ik doe graag mijn duit in het zakje over de ongecensureerde versie van zwanger zijn of de versie die u eigenlijk hoort te weten maar die iedereen verzwijgt voor u. (ge moogt mij altijd mailen hé)
Maar kijk, ge zag er uit als een olifant maar daarom zijt ge het nog niet...
Ge ging voor een normale 40 weken gaan...
maar toen begon het spel
Het begon zondag met voorweeën, maandag controle en bleek dat je toch al 1 à 2 cm opening had (ge hebt er ongeveer 10 nodig om een hoofd van ongeveer 35 cm door te duwen, u snapt het concept???)
plots was er toch een lichtelijke vlaag van paniek. Want hoewel je al van in mei tot allerlei goden, natuurgeesten en bomen sprak, was je precies toch niet zo goed voorbereid om die maandag al te bevallen.
Het vals alarm bleek in jouw voordeel te vallen want zo kon je nog naar de drukker voor jouw kaartje te laten proefdrukken, ava om wat doopsuiker, Allez de dingen die een mens allang in orde had moeten maken maar die jou om gekende redenen niet gelukt zijn (ohja organisatorisch talent mag je daar ook bijrekenen)
Vrijdag hadden we terug een controle en vermoedde de dokter toch een zwaar kind. Dat vermoeden was er al even hoor, maar hij vond het een risico dat ik op mijn uitgerekende datum zou bevallen (u zult later wel snappen waarom) Dus mochten we zaterdag binnen gaan, gelijk ze dat zeggen.
Daar werd een baxer gestoken en de weeën vollenbak opgewekt.
Op een bepaald moment vond ik het niet leuk meer (ahja pijn) en ging ik in bad. Iets aangenamer maar toen ging het snel vooruit. En toen werd de dooddoener gezegd: mevrouw, u moet uit dat bad nu want het kan elk moment komen.
Dat elk moment was dan ongeveer 2 uur later. Meneer (ohja we kregen een zoon, in dit stadium van het verhaal mag ik dat wel al verklappen denk ik) werkte niet echt mee en ondanks de opwekkers viel alles om de vier weeën stil. Ook tijdens de persweeën.
Maar kijk tegen half vijf 's namiddags, klonk er een verlossende schreeuw (van hem of mij dat weet ik niet meer zo goed) en werd onze JEF geboren.
2 weken te vroeg maar toch al 52,5 cm groot en 4kg215 zwaar. U begrijpt dat langer in mij blijven vertoeven echt geen optie was.
En trouwe lezers wisten dit ook al...
Sofie en schoon kindjes ....oordeel zelf
En nu zijn we thuis en samen met Jef, verdwenen alle ongemakken.
Oh yes ik ben er weer helemaal voor om er terug int e vliegen, de vraag is...bent u dat ook?
Laat dat orkest nu maar knallen!
Sofie en zwanger worden lijkt geen probleem. Sofie en zwanger zijn daarentegen, het gaat met veel gepaard maar niet met een roze wolk. Compleet niet.
Als er ooit een uitgever is die verhalen publiceert over de zwarte wolk of over hoe roze wolken alleen ontstaan in het hoofd van handige marketeers, u weet mij te vinden. Ik doe graag mijn duit in het zakje over de ongecensureerde versie van zwanger zijn of de versie die u eigenlijk hoort te weten maar die iedereen verzwijgt voor u. (ge moogt mij altijd mailen hé)
Maar kijk, ge zag er uit als een olifant maar daarom zijt ge het nog niet...
Ge ging voor een normale 40 weken gaan...
maar toen begon het spel
Het begon zondag met voorweeën, maandag controle en bleek dat je toch al 1 à 2 cm opening had (ge hebt er ongeveer 10 nodig om een hoofd van ongeveer 35 cm door te duwen, u snapt het concept???)
plots was er toch een lichtelijke vlaag van paniek. Want hoewel je al van in mei tot allerlei goden, natuurgeesten en bomen sprak, was je precies toch niet zo goed voorbereid om die maandag al te bevallen.
Het vals alarm bleek in jouw voordeel te vallen want zo kon je nog naar de drukker voor jouw kaartje te laten proefdrukken, ava om wat doopsuiker, Allez de dingen die een mens allang in orde had moeten maken maar die jou om gekende redenen niet gelukt zijn (ohja organisatorisch talent mag je daar ook bijrekenen)
Vrijdag hadden we terug een controle en vermoedde de dokter toch een zwaar kind. Dat vermoeden was er al even hoor, maar hij vond het een risico dat ik op mijn uitgerekende datum zou bevallen (u zult later wel snappen waarom) Dus mochten we zaterdag binnen gaan, gelijk ze dat zeggen.
Daar werd een baxer gestoken en de weeën vollenbak opgewekt.
Op een bepaald moment vond ik het niet leuk meer (ahja pijn) en ging ik in bad. Iets aangenamer maar toen ging het snel vooruit. En toen werd de dooddoener gezegd: mevrouw, u moet uit dat bad nu want het kan elk moment komen.
Dat elk moment was dan ongeveer 2 uur later. Meneer (ohja we kregen een zoon, in dit stadium van het verhaal mag ik dat wel al verklappen denk ik) werkte niet echt mee en ondanks de opwekkers viel alles om de vier weeën stil. Ook tijdens de persweeën.
Maar kijk tegen half vijf 's namiddags, klonk er een verlossende schreeuw (van hem of mij dat weet ik niet meer zo goed) en werd onze JEF geboren.
2 weken te vroeg maar toch al 52,5 cm groot en 4kg215 zwaar. U begrijpt dat langer in mij blijven vertoeven echt geen optie was.
En trouwe lezers wisten dit ook al...
Sofie en schoon kindjes ....oordeel zelf
En nu zijn we thuis en samen met Jef, verdwenen alle ongemakken.
Oh yes ik ben er weer helemaal voor om er terug int e vliegen, de vraag is...bent u dat ook?
Laat dat orkest nu maar knallen!
Abonneren op:
Posts (Atom)