tijd en boterhammen #boostyourpositivity

Liefste Sofie,

ge zijt zestien. Dat vindt ge zelf al heel wat.
Ge vindt u zelf geweldig stoer, ook al zijt ge een echt watje. Ge kijkt op naar alles en iedereen waar naar op te kijken valt. Of niet. Maar dat onderscheid dat maakt ge nog niet.
Ge draagt graag zo van die skinny jeans, omdat dan uw dikke billen minder opvallen. Peist ge.

Ge doet soms echt gemeen. Tegen uw moeder. Moeder vindt ge nu cooler dan mama. Duh! Ge rolt gegarandeerd met uw ogen als ze iets zegt, waarvan ge later zult moeten toegeven dat ze het allemaal echt goed bedoelde en wist. Thans zijt ge geen echte vreselijke puber. Af en toe ne keer smijten met een deur. Bleiten op uw kussen van the Backstreet Boys. Tongen leren draaien op datzelfde kussen.
Maar af en toe doet ge gemeen. Dan schrijf je een briefje naar de zus van uw moeder. Goed wetende dat uw moeder daar veel pijn van heeft. En verdriet. Zo'n pijn dat ge er niet goed mee om kunt. Ge snapt dat ook niet wat verliezen betekent. Ge snapt ook niet dat de wereld van uw ouders zo op hun kop kan blijven staan. Manneke, soms waart ge echt gemeen tegen uw mama. Die, die ge het liefst van al ziet.

Gelukkig waart ge meestal vreselijk naïef. Ge gelooft letterlijk alles. Ge wilt arts zonder grens worden, de wereld verbeteren en woordenaar worden. Dat er aan arts worden een studie van 7 jaar verbonden is en waar ge waarschijnlijk de inleiding van die boeken niet eens zou verstaan, dat liet ge links liggen. En het feit dat ge waarschijnlijk ook bloed moest kunnen zien. Dat ook. Want daar kunde niet goed tegen. En studeren feitelijk ook niet.
Ge kijkt dan ook geweldig op naar die jongere zus van u. Manneke, hoe die niets deed en toch slaagt. En hoe gij ook niets deed, maar daar toch altijd gevolgen van droeg. Hoe die kwaad werd als ze u weer iets van wiskunde moest uitleggen, iets dat ge blijkbaar al van in't lager moest kennen. Hoe meer ze foeterde, hoe zenuwachtiger ge werd en dan maar zelf op zoek ging. Gij en wiskunde, 't was rap duidelijk dat het maar een ijzige relatie ging worden/blijven.

Ge zocht uwe weg. Ge zat in 't leerlingenparlement. Ge schreef voor een boekske voor't school. Dat ge met 2 vriendinnen en 1 vriend nieuw leven in blies. 1 vriend. Toevallig één van de 4 jongens die heel uw school rijk waren op dat moment. Ge waart er dan ook zot verliefd op. Ahja, wie niet. Hij had een relatie met een ander. Terecht.  Dus bleef ge beste vrienden. Naïef. Want gij kunt dat niet. Ge zijt snel verliefd. op een bloem, de zomer, jongens,... Toen ge uiteindelijk uw liefde verklaarde (properkes hé, als't af was met die ander) dat zei hij: ge zijt te zot voor mij, te ongedurig, te wild.

Bang, daar zijt ge lang niet goed van geweest. En ge zijt lang (voor uw doen) niet meer verliefd geweest.
Dus smeet ge u op andere projecten: schrijven een een ander boekske dat ge in intieme kring uitgaf, schrijven voor Maks, chatten (wat een wereld ging er open voor u) en na een tijdje toch maar weer verliefd worden.
Ge ging al dansend door het leven. Ge sprak af met uw beste vriendin om tien voor tien, gewoon omdat jullie dat een schoon uur vonden. Ge fietsten dan samen naar het jeugdhuis en dansten dan om tegen een schoon uur terug naar huis te fietsen.
Ge waart meestal gelukkig, vrolijk, blij,..

Ge hebt één dag gerookt. 2 pakskes. Daar waart ge niet goed van. Dus besloot ge dat nooit meer te doen.
Zo waart ge. Ge deed veel, ge mislukte of niet. En ge ging weer met de lach verder.
En altijd dacht ge maar: always look on the bright side of life.

en als er één ding is dat ge al die jaren niet hebt afgeleerd, is het dat wel.
ohja en in verliefdheid wordt ge ietske selectiever. Sjans. Echt.
En dat kussen van de Backstreet Boys ga je volgende maand weggooien. Ook echt.

A touch of gold

Woensdag was het weer zover.
Weer, want vorig jaar was er de eerste editie. Nu dus de tweede.
Echt, ge zijt fan van het concept:
kaartje trekken, nadenken, uitpluizen, plannen maken en dan afgeven. Met zeer veel stress. Zij die er bij waren, wisten het al. Ge had nog net geen valium geslikt. Net niet.

Nu trok je L.
En haar schonk je een beetje goud.

En je kreeg zelf ook wat "goud" in de plaats: zelfgekweekte plantjes, die nu wachten op nog mooier vaasje/potje, homemade lippenbalsem (serieus, er zijn mensen die dat kunnen) en homemade vlierbloesemsiroop voor de Hugo.
Hugo da's iets voor de zomer. Een drankje. Daar kijkt ge stiekem wel naar uit

Maar ge krijgt daar niet genoeg van. Zo cadeaus geven. (en eerlijk is eerlijk: krijgen) Dus maakt ge uw collega's ook zo zot. Dat ge weer iets kunt maken. Voor miss A. Dat was gisteren.

En zelf krijg je een paar leuke speldjes en geweldige sokken.

En ge kijkt nu al uit naar volgend jaar, maar nu meent ge het: ge gaat er allemaal sneller aan beginnen. Serieus.

materiaal: Veritas en Schleiper. 

de onmogelijke opdracht

Ik wou nog iets maken voor Oscar. U weet wel, mijn zoon. Waar ik al welgeteld 5 dingen voor maakte. Waarvan er één niet draagbaar is. (dekentje) De anderen waren dat feitelijk ook niet.

Dus ging ik voor iets draagbaars. Ahja. Altijd fijn als ge iets maakt, dat diegene voor wie het is, er ook geniet van heeft.

Ik koos Charlie, compleet gevoerd,lange mouwen,...u kent het wel: voor die koude dagen.

 Met een kijkgat voor een vogeltje. Scoren met beesten noemen we dat

Maar dan. Een foto trekken van mijn kleine man.
Ik weet niet hoe jullie dat doen maar het is me niet compleet gelukt.

Mission accomplished. Not.
Het is te smal. Het spant aan zijn buik. Het onderdeel van zijn lijf waar hij super fier op is en constant naar voor steekt.
Het was te kort. Ik had nochtans de boorband al wat breder gemaakt.
Kortom, ik maakte het te klein.

Jammer. Maar die kleine man keek naar me en lachte eens

Maar nogmaals, ik stond voor de onmogelijke opdracht om dat vast te leggen.

de tien van tweeduizend veertien

Op de valreep ontving ik een stokje van Karla. Hier mijn tien foto's. Let wel, ik ben geen fotograaf. Ik koos ze omdat ze in al hun fotografische onperfectie mij een perfect gelukkig gevoel bezorgen. In willekeurige volgorde:

#1: de verhuis. Van boerderijzolder naar een echt huis. Met een voor- én achterdeur. Die nu wel af en toe op slot gaan. Waardoor ge soms voor gesloten deuren staat. Midden in de nacht. Net op het moment dat ge naar de WC moet. Net nadat je jouw vinger openhaalde aan een scheermesje dat nog in jouw sjakos zat omdat je die dag ook ging zwemmen. Maar das een ander verhaal.

Na 3 jaar verbouwen, van dag tot op bijna dag, uw eigen huis.

# 2: de fietstocht. Van 3 dagen. Op een fiets. Met een lijf gelijk het mijne. Serieus. In de Vlaamse Ardennen. Dat zei Tom pas toen ik de eerste berg zat (ja in Vlaanderen zijn er bergen, mocht u daar nog aan twijfelen, en ik heb ze getrotseerd.) En genoten. 

Van ons land, het fietsen en ons.

#3 & #4 zijn onderweg. We waren veel weg. Met de fiets (ahja punt 2) en in eigen land (ahja punt 1 en het ontbreken van een geldschijtend ezeltje.

#5 Toerist in eigen stad. (zie punt 1 en 3)

#6: in bad. Sinds we verhuisd zijn, hebben we geen bad meer. Wel een douche. Uiteraard. 2 zelfs. (aha)

Maar Ida gaat nog zeer graag in bad. Ook al neemt Oscar 3/4 van het bad in.

# 7: 1 september en het bewijs dat mijn dochter niet altijd even graag op de foto staat. Integendeel. U wilt niet weten door hoeveel foto's ik moet bladeren om iets schoon gepubliceerd te krijgen.

# 8 Tom. 

En u begrijpt meteen waarom ik zo schoon kinders heb. Al 11 jaar, de mijne. 

# 9

De enige met wie hij soms moet concurreren, zijn deze 2:

Ida - onderhandelaar - onthoudt/hoort alles wat je zegt - gebruikt alles wat je zegt tegen jou - wil het zo graag goed doen - soms een echte zagemie - wil in een roos circus tuimelingen maken - van een beetje drama gaat geen mens dood - durft niets maar doet alles - strooit kwistig rond met complimentjes

Oscar - knuffelbeest - wakkere vent - doet met een lach stijl zijn eigen goesting - draait iedereen rond zijn vinger - bijt - loopt rechtdoor, ook al staat er een muur - lachebek - flemer  - danser, muzikant, zanger voorlopig in het Afro Russisch maar er is beterschap op komst

# 10 draag ik op aan alle onfotografeerbare momenten: barbecue's, bezoekjes, speelnamiddagen, naaidagen, uitjes, ... Ik ben niet in het bezit van een gsm met fototoestel, dus sla ik alles op in mijn hoofd :) 2014 was op dat vlak geweldig. Meer van dat :)

Ik gooi met een elegante zwier (u kent me) het stokje door naar Annelies en Tine

En als Eva even tijd heeft om met haar hoofd van tussen de boeken te piepen en in haar foto's te snuisteren, werp ik het stokje ook naar haar. (eu en anders na jouw examens, succes!)

Fijne feesten!

Voor Kerst...eu...nieuwjaar

Strakke plannen maken, kijk, daar ben ik nu eens zeer goed in.
Lijstjes, plannen, schrappen, nieuwe lijstjes maken omdat het vorige niet mooi genoeg geschreven is of nieuwe lijstjes maken omdat je in de Hema net leuke to do blaadjes kocht en jouw net schoon overgeschreven lijstjes toch beter overkomen op een schoon blaadje,...
Strak, zo kennen de mensen me.

Vaak zo strak dat het onuitvoerbaar is. Soms lukt het toch nog net. Meestal niet.
Maar zo kennen de mensen me echt.

Zo ging het ook met dit kleedje.
Een echt kerstkleed. En het is klaar tegen nieuwjaar.
(zo slecht is dat nog niet, als  je bedenkt dat Tom al 2 jaar op zijn zelfgemaakt vaderdagscadeau zit te wachten)

Ik maakte de Sam-Lotte-Claire met kraagje. Denk ik. Dat kraagje ben ik zeker. Maar de rest... eerlijk? Serieuze zoektocht op het patronenblad!

Een andere zoektocht, die naar de perfecte biais, eindigde in een experiment. (merci Dorothy voor de medewerking) Waardoor ge nu meters biais hebt. Maar echt, meters!

Voorts liep alles volgens een strak plan, ge had zelfs al het perfecte giletje in huis en een alternatief voor een strik. Want strikken leggen, da's pas een uitdaging voor jou.

Voor u mijn dochter verdacht van enige poppenliefde...met de lach platgetrapt :)

De broer is alvast fan :)