bootjes

Dat ik geen Kamiel ging krijgen, konden jullie al vermoeden.
Dat ik niet kan werken met een tekenprogramma, dat konden jullie ook al lezen.
Dat we weer zeer last minute in zijn werk gingen, wisten jullie ook al.

Maar dat ik eigenwijs genoeg ben om weer zelf aan de slag te gaan, konden jullie waarschijnlijk al raden.

Ergens in mei kregen we te horen dat het een jongen ging zijn. De zoektocht naar een naam heeft geduurd tot midden augustus, maar het bedenken van een kaartje ging gelukkig vlotter.

Ik twijfelde tussen een bootje en een vlieger.
Tom mocht de knoop doorhakken.

Het werd dus een bootje.
Getekend in paint, geknipt en geplakt in Word.

en met aangepast doopsuiker en snoepgoed voor de kinderen.
We wouden ook chocolade smelten in de vorm van het bootje. Vrijdag 28/08 begonnen we er aan om dan zaterdagochtend voor ik binnen mocht te ontdekken dat het toch niet echt was wat we dachten dat het ging worden. Exit chocolade.

Maar het doopsuiker en snoepgoed lukte wel. Ahja dat moest je maar kopen.

En bij de snoepjes staken we tattoo's voor de kinderen. Je had dat hier gezien, met Ida prentjes gekozen, papier besteld en geknipt.

  

Voor het doopsuiker vlogen we in het krimppapier.
Complimenten dat ik daar over gekregen heb: chique en simpel. Meer moet dat niet zijn voor een platliggende moeder (op dat moment toch ;) )

Je kan jouw tekening erop printen (pas op, niet uitwrijven), deze werkwijze volgen en dan aan uw doosjes hangen.
Op onze WC* zien al die zelfgemaakte kaartje er zo uit:

En als je dan van de kinderen uit Ida haar klas een grote boot krijgt. Geheel toevallig, dat weet je: het zat weer conceptueel goed in elkaar ;)

*wij gaan voor de gezelligste Wc in Vlaanderen, vol tekeningen, weetjes, spreuken, kaarten, foto's en dus ook geboortekaarten :)

over "de" katjes

Ge kunt hier nu een familiekroniek lezen.
Een echte.
Niet over mijn familie maar over die van Tom.
Als ge niet graag leest, of dit zegt u niet zo veel, scrol gewoon door naar de foto's. Voor sommigen zeggen beelden meer dan woorden.

Mijn familie is maar een scheet groot, die van Tom daarentegen...
Bon, een van de overgrootvaders van Tom had een herberg: In de kat.
Sindsdien noemt men de, voornamelijk mannelijke, leden van de familie, de katjes.

Nu die katjes sloegen een vijftal jaar geleden hun handen in elkaar en besloten een reus te maken. Hier is het de gewoonte dat echte mensen van hier, een reus krijgen. Enkel die hier te betekenen hebben, of een grote familie, of gekend en berucht zijn. Ik laat in 't midden waarom ze juist Tom zijn vader kozen maar bon, hij (Tom zijn vader) stond dus model voor de reus.

En sindsdien lopen wij mee in de reuzenstoet.
Tot groot plezier van Ida en Oscar.

Dit jaar ook tot grote schrik van Tom, want eigenlijk feitelijk moest het kleinste katje dan geboren worden.
Maar ge kon al lezen dat die er vroeger kwam, dus die kon gewoon mee in de stoet lopen.

In die stoet is er een dresscode. Helaas begint die maar in maat 104. Geen van mijn kinderen heeft, officieel, die maat. Ida droeg toch het officiële shirt.
Voor Oscar maakte ik snel iets.
Snel als in, die zelfde dag. Zo snel dat de afwerking moest wachten tot na de stoet.
Maar geenene die dat heeft gezien.

 En dan nu de afgewerkte versie.

 Met boordjes en die zijn er quasi perfect aangezet.

Maar vorige vrijdag zag dat er dus zo uit...

Ida, Oscar en één van hun neven.

En dat jongste katje...dat zag er zo uit, perfect in thema me dunkt :)

Maar dat kon je niet zien, hij zat veilig geborgen in mijn draagdoek.

Patroon: Leather Sweater, LMV, met aangepaste, smallere mouwen
Stof: Stoffen van Leuven

ingehaald

Kijk, drie kinders content stellen, het zal met vallen en opstaan zijn dat we het leren.

En dat alle kleine beetjes kunnen helpen, daar ben ik van overtuigd.
Dus ...
maakten we voor dochterlief ook een dekentje.

Ahja, kwestie van content te stellen op een moment dat ze daar al enig besef van hebben.

 Alweer 1.5 meter zachtigheid. Of dat was toch de bedoeling, de vlinders zouden verkeerd vliegen.
Het werd dus ongeveer 1 meter maar da's perfect om te doen alsof we slapen :)

 en om samen te kijken of het wel vlinders zijn of bloemen

 en dan een poging doen om elkaar de nek om te wringen, eu sorry, kusje te geven maar het lijkt wel op het eerste ;)

Goedgekeurd en contente kinders. Voorlopig toch ;)

love is in the air!

Ida wacht er nog steeds op, Oscar moest er 8.5 maand op wachten, maar die jongste werd al verwend. 

Met een dekentje.

Beter gezegd: een deken van 1.5 meter lang. Kwestie van op alles voorbereid te zijn.

Ik gebruikte een lily balou stofje van bij mon depot en een zachte fleece/katoen. 

Zachtigheid troef. En nu hopen we dat Jef minder in de war raakt, zo bijvoorbeeld overdag wakker zijn en 's nachts slapen. Bijvoorbeeld hé. Want ge hoort ons niet klagen.

of wat had je gedacht?

tromgeroffel...nog meer tromgeroffel...allez een compleet orkest aub!

Trouwe lezers wisten het al langer.
Sofie en zwanger worden lijkt geen probleem. Sofie en zwanger zijn daarentegen, het gaat met veel gepaard maar niet met een roze wolk. Compleet niet.

Als er ooit een uitgever is die verhalen publiceert over de zwarte wolk of over hoe roze wolken alleen ontstaan in het hoofd van handige marketeers, u weet mij te vinden. Ik doe graag mijn duit in het zakje over de ongecensureerde versie van zwanger zijn of de versie die u eigenlijk hoort te weten maar die iedereen verzwijgt voor u. (ge moogt mij altijd mailen hé)

Maar kijk, ge zag er uit als een olifant maar daarom zijt ge het nog niet...
Ge ging voor een normale 40 weken gaan...
maar toen begon het spel

Het begon zondag met voorweeën, maandag controle en bleek dat je toch al 1 à 2 cm opening had (ge hebt er ongeveer 10 nodig om een hoofd van ongeveer 35 cm door te duwen, u snapt het concept???)
plots was er toch een lichtelijke vlaag van paniek. Want hoewel je al van in mei tot allerlei goden, natuurgeesten en bomen sprak, was je precies toch niet zo goed voorbereid om die maandag al te bevallen.
Het vals alarm bleek in jouw voordeel te vallen want zo kon je nog naar de drukker voor jouw kaartje te laten proefdrukken, ava om wat doopsuiker, Allez de dingen die een mens allang in orde had moeten maken maar die jou om gekende redenen niet gelukt zijn (ohja organisatorisch talent mag je daar ook bijrekenen)
Vrijdag hadden we terug een controle en vermoedde de dokter toch een zwaar kind. Dat vermoeden was er al even hoor, maar hij vond het een risico dat ik op mijn uitgerekende datum zou bevallen (u zult later wel snappen waarom) Dus mochten we zaterdag binnen gaan, gelijk ze dat zeggen.
Daar werd een baxer gestoken en de weeën vollenbak opgewekt.

Op een bepaald moment vond ik het niet leuk meer (ahja pijn) en ging ik in bad. Iets aangenamer maar toen ging het snel vooruit. En toen werd de dooddoener gezegd: mevrouw, u moet uit dat bad nu want het kan elk moment komen.
Dat elk moment was dan ongeveer 2 uur later. Meneer (ohja we kregen een zoon, in dit stadium van het verhaal mag ik dat wel al verklappen denk ik) werkte niet echt mee en ondanks de opwekkers viel alles om de vier weeën stil. Ook tijdens de persweeën.

Maar kijk tegen half vijf 's namiddags, klonk er een verlossende schreeuw (van hem of mij dat weet ik niet meer zo goed) en werd onze JEF geboren.

2 weken te vroeg maar toch al 52,5 cm groot en 4kg215 zwaar. U begrijpt dat langer in mij blijven vertoeven echt geen optie was.

En trouwe lezers wisten dit ook al...
Sofie en schoon kindjes ....oordeel zelf

En nu zijn we thuis en samen met Jef, verdwenen alle ongemakken.
Oh yes ik ben er weer helemaal voor om er terug int e vliegen, de vraag is...bent u dat ook?

Laat dat orkest nu maar knallen!