't heeft een naam gekregen

Ge loopt al eventjes moe en versuft rond. Ge peist: dat ga wel over. Slecht slapen, fulltime werken, verbouwen,... da's normaal. Ge hebt elke dag koppijn, maar weer peist ge: 18 kinders in de klas, da's normaal. Ge zegt: de'r zit een beest in mij dat mij opvreet. (ohja ge kunt geweldig drama zijn als ge moe zijt)

Tot ge de woensdag niet meer kunt eten, u maag doet verschrikkelijk pijn. En gij en niet kunnen eten, da's niet normaal. Over het verloop van de nacht kan ik kort zijn: kotserig en kakkerig.
Dus ge gaat naar de dokter. Want ge kunt niet meer.

Buikgriep. Da's normaal, deze tijd van't jaar.
Ge zegt dan toch maar iets over dat moe zijn en hij prikt u bloed.

't was niet normaal. Ge hebt suiker. Voor echt en serieus en ge schrikt. Suiker? Goh, ge snoept wat veel, maar ge drinkt bijna nooit frisdrank (echt), koffie (en suiker dus) ook al niet, en ge voegt nergens extra suiker aan toe.
Maar 't staat zwart op wit.

Dus moet ge nu suikervrij eten. Een week. Vanaf nu. En binnen een week wordt u bloed terug geprikt. En als't beter is, zijde er vanaf met een dieet. En als't niet beter is, krijgt ge een zorgplan. Ook al voor echt en serieus.

Maar ge zijt blij dat beest in u ne naam heeft. En ge vraagt u af: heeft er iemand tips voor dat suikervrij eten?

petite soeur

Noor kreeg een zusje, Kato.
Feest! Slingers!

We vermelden bewust niet wanneer dit allemaal gebeurde

want vandaag gingen wij op bezoek.
Feest! Slingers! Zon!

En we brachten een zelfgemaakt kleedje mee, met een vleugje roos en bloemetjes.
Feest! Slingers! Zon! Kleedskes!

Patroon uit Homemade mini couture (Popsicle) - stof uit de Modecoupon 

Schoon afgewerkt enal. Oef en effenaf af.

En zie nog ne keer naar boven naar die bandjes...

...die komen gewoon terug in het rokje voor grote zus.Hopelijk past het tegen de zomer. Azo samen. 

Patroon volgens haar - stof van Stoffen Van Leuven

me, meself and I

soms zou ik zo ne keer egoïstisch willen zijn.
laatste sneetje van vers gebakken brood? Voor mij!
laatste kruimeltje van een appeltaart? Voor mij!
een kleedje maken? Voor mezelf.

Awel, ik deed dat ne keer. Tijd pakken voor mezelf. 'S avonds hé, nadat ik de was en de plas had gedaan, ons huis had gekuist, ramen in ons nieuwe huis had gekuist, kinderen gewassen gekleed, geëntertaind, terug ontkleed, eten gemaakt (een paar keer), afwas gedaan (ohja wijlen kijken uit naar ons wasmachine), getroost, ...
Bon, toen plofte ik in de zetel. Gelukkig. Net op tijd won mijn egoïsme het en begon ik aan het kleedje.
Voor mezelf. Nem!

Er verschenen al schoontjes in blogland en normaal ging ik vorig jaar het hier ook maken (maar remember, die kwalen allemaal) dus een jaar na datum...

De Cambie dress

de blogtitel ging eigenlijk met "m'n tieten bloot" noemen, maar wie wat vieze mannekes trekt ge daar mee aan ;) Ik heb moeten foefelen, thans goed voorzien van oren en poten, maar 't patroon nog meer ;)

 passend giletje op, hoe goed is dat?

 omdat ge zo egoïstisch zijt en uzelve niet goed kunt trekken, dan maar op de kapstok

't was een probeersel.De blinde rits was't duurst denk ik (stof via facebook - fabricland) Maar nu ga'k ten minste durven knippen in mijn duurdere stoffen. Als ik ooit nog eens zo'n egoïstische bui heb ;)

en zie hier

als moeder de vrouw, klinkt geweldig gansachtig, iets belooft aan hare zoon, zal ze die belofte ook nakomen.
Misschien.
Waarschijnlijk.

Dus bij deze...
een babyvoet op iets zachts en wit.

  oh ja de sluiper werd ne kruiper

 en is daar ontzettend fier over

Genoeg gesmolten. Nu de harde waarheid. De stoffen lagen hier al klaar van in april. Net op de valreep wouden we toch het geslacht weten. En kocht ik stof.
Maar viel ik ook op mijn gat.
Had ik te maken met een lijf dat echt het mijne niet was.
Kortom, had ik geweldig veel zwangerschapskuren dat er van stikken niets in huis kwam.
Na de bevalling, had ik nog meer excuses. Want hé, want ne geweldige zomer was dat nu!
Geen weer voor warme dekentjes. Dus ging ik er in de herfst voor gaan. Mmmm, uitstel naar de winter.
En nu zelfs die winter het laat afweten, maakte ik dus de belofte.
En nu heeft Oscar eindelijk, achteneenhalve maand na datum, een geboortedekentje à la cozette.
Maar de rand wel 5 keer doorgestikt. Dat vond ik mooier.

the good, the bad and the ugly

4 keer dezelfde basis: de kaptrui van stof voor durf-het zelvers.
4 keer anders.

 Voor de dochter

 The good en nu al favoriet  van Ida. Met folieken op de achterkant, zakjes,...

 nog eentje onder de categorie...the good (edit: idee van hier, dankzij haar teruggevonden!)

 Met zakken die doorlopen.

En toen speelden we eens met het kolleke. Deze valt onder de categorie...the bad. Het kolleke is niet wat het zou moeten zijn, de pull onderaan is het precies ook niet, enkel de zakjes lijken goed gelukt. Ik heb er ondertussen de onderste boord al vanaf geknipt. Ohja aan tornen doen wijlen niet mee zenne. En kprobeer er nog iets van te maken. The bad krijgt een vervolg!

En de vierde? Voor de zoon. Want daar maakt ge niet veel voor. Maar ge zijt niet goed in kleine dingen.
En ge kreeg gelijk.

Aanschouw hier the ugly
Het begon thans goed. Vosjes en geel.

 een patroon zelf verkleind naar een grote 74. Wat kan er daar nu mee mis gaan?

Alles dus. Ge draaide u stof binneste buiten. De binnenkant zit aan de buitenkant. Niet overal. Ahneen. Bij een mouw deed ge het just. En zelf patronen verkleinen. Mejuffer! Thans gecontroleerd enal.
Een grote 74. Mijn h*l.
't zit vast op zijn hoofd. En ja, dat is een groot hoofd. Maar niet zo groot da'k met de beste wil van de wereld diene pull niet verder krijg.

En hij vindt dat niet erg. Maar ikke wel.
Dus...bij deze: Oscar heeft nog iets te goed ;)