over de Himalaya

8 mei staat in uw geheugen gegriefd als de dag dat je even verlamd was, het moment waarop jouw mond niet deed want hij anders wel zeer graag deed, de dag dat het allemaal begon.

Maar vooral als de start van een reis, die je in jouw geheugen geklasseerd hebt onder de noemer: de beklimming der Himalaya.
En ge hoopt dat vooral te onthouden. Want dat klinkt toch nog net wat schoonder dan revalideren, frustreren, herbeginnen, uiterlijke zon en innerlijke regen.

Een reis met dieptes en hoogtes, zo eentje door je gehele innerlijke ik.
Zo één van 't slag van jezelf tegenkomen enzo.
Maar ook voelen wie je naasten zijn, wie er klaar staat met liefde, vriendschap én eten. (niet onbelangrijk toch)

En steeds in je achterhoofd met groot besef waarvoor je het allemaal doet.

Je bent zeer dankbaar dat er aan de reis een einde komt. Nog een paar keer op én neer en ge zijt er.
Uw hoofd doet alweer wat het hoort te doen én uw mond doet dat ook (babbelen én lachen voor wie het nog niet helemaal doorhad. Ge hebt nog regelmatig hoofdpijn maar ge weet wat je moet doen want als een volleerd klimmer leert ge waar de losse rotsen zitten én wat ge kunt doen om verder te geraken.)

Ge zijt er dus stilletjes aan weer klaar voor en hoopt van u hetzelfde.

Een tas...getest voor u.

We zijn eind maart.
We schrijven dan een mailtje naar Stephanie. U kent ze misschien wel onder juffrouw kersjes. (hier de blog)
En zij schrijft terug en voor ge het beseft zit je in een testpanel.

En dan roept ge van yesserdeyes en een kleine f*ck maar ge zijt vooral content.

Ge krijgt een mailtje met uitleg en patroon.

En ge begint eraan. In de paasvakantie. Terwijl dat ge eigenlijk moest rusten met jouw oor. Maar ge zijt goed in het negeren van dokters en pijntjes en ge knipt, naait, leest, verbetert, vloekt ne keer, maar ge moet geen één keer, ik herhaal, geen één keer losmaken.
De dingen die niet duidelijk waren stuur je terug op en je maakt de tas af.

Af, af en af. Eerlijk? Ik heb er 3 avonden aan gewerkt, ik herhaal het niet moeten losmaken maar wel af en toe ne keer goed na moeten denken.

Voor ge het weet, kan je showen. En zoals ge kunt zien aan de foto's, is de tas ook al echt gebruikt.

 Je kan kiezen voor de zakjes vooraan. Ik koos er 2 en ze staan wel recht maar ik heb de tas leeggemaakt voor de foto's en zo zien ze er scheef uit ;)

 De tas sluit met een lange rist...

 Ook achteraan kan je zakjes toevoegen, ik koos voor één lange zak.

 De voering...

Dit is de Small versie, en ik verzeker je hier kan al heel veel in. We gebruiken ze nu als luiertas, maar ze heeft ook al dienst gedaan als weekendtasje.
Er is nog een XL versie. En die is dan ook echt, XL.


Meer info?
Kopen kan je het patroon HIER
Meedoen met de give away kan HIER

Succes!

uw ziektebeeld ofneen het mijne.

Het was hier stilletjes. Helemaal onbedoeld.
Want er is nog een tas, kleed, shorten,... Allemaal dingen die klaar zijn, zo goed als klaar zijn en geblogd kunnen worden.

Maar er was ook een hoofdpijn. Als in hoofdPIJN.
Zo hard, hevig, allesuitschakelend dat ik er steeds van moest overgeven, stopte met praatte en logisch denken.
Ik hield het amper 5 dagen vol, alvorens ik naar spoed gevoerd werd.
Want zelf rijden lukte niet. Onmogelijk.

Er werden scans genomen, bloed afgetapt, ruggemerg opgespoord en gevonden,...

En ik had maar hoofdpijn, zo hard, hevig en allesuitschakelend.
Na een nacht/ochtend vol testen viel het verdikt:

hersenvlies- en hersenontsteking.

De twee.
Tegelijkertijd.
Hard, hevig en allesuitschakelend.

Ik moest 11 dagen in het ziekenhuis blijven voor een kuur. En die zitten er net op.
En dan moet ik nu nog revalideren.
2 keer in de week, in het ziekenhuis. Om weer mezelf te worden.

Je snapt dat dit ziektebeeld hard, hevig en allesuitschakelend is. En dat we daar nu van moeten bekomen. En weer leren onszelf te worden.

En dat hard werken is.
Maar dat ge er helemaal klaar voor zijt.
Dus tot binnenkort.

Grace voor Florence

Toen het eerst volgende kleine meisje werd geboren, zusje van hem, zocht je het wereldwijde web af op zoek naar een klein en schattig patroon.

Heel lang heb je niet moeten zoeken. Gelukkig telt blogland ook mensen die gratis dingen delen en geven ze jou zo de kans ook eens kennis te maken met andere technieken dan die je die je gewoon bent...
en is het niet zo dat kleine meisjes af en toe een kleedje verdienen met een heel gracieuze naam?

Patroon: Grace (gratis aangeboden door Griet, www.emmaenmona.blogspot.be)

Stof: rest van hier  en hier en hier en ge wilt niet weten hoeveel meters ik nog liggen heb

Maar wat ik me dan afvraag. Ik maakte (zelf dus) het kleedje en kocht nog een giletje erbij in een zeer gekende/voor mij verslavende kinderwinkel.

Hoe doen jullie dat voor kraamcadeaus?

samenwerkende vennootschap

In ons huis hebben we,tijdens de verbouwing, gekozen voor grote ramen.
Dat maakt dat wanneer we door het grote raam achteraan ons huis kijken, dit zien:


(allez eerst onze tuin hé)

Maar aan de zijkant, zien we een betonnen platen.  Zo in den tijd geplaatst zodat je zeker geen contact moest hebben met je buren. Zo platen, helaas.

Kijk, ik had al verschillende ideeën geopperd: grafitti, kaleien, hangende tuinen met palletten, mostekeningen,...
Helaas kwam Tom altijd met overtuigende tegenargumenten zodat we op die betonnen platen bleven kijken.

Nog meer helaas hebben we ook niet het budget om zotte kosten te doen, want ons huis is bijlange nog niet af.

Maar toen zag ik iets, overtuigde Tom en we maakten dit:


Naar deze pin.

Hij dacht na over de verschillende mogelijkheden, welk materiaal, mat een aantal dingen op.
Hij stuurde mij op pad om bloemekes te kopen.

Toen gingen we aan de slag. Hoe dat we dat deden?
Wel jullie krijgen HIER gratis ende voor niets hier alle info.

Ten huize nummer 89 vanaf heden 2 fiere gezichten te zien en voorlopig ook nog schoon bloemekes, eens zien welke van de 2 het langst zal overleven ;)