Over kleedjes en zo.

Zoals trouwe lezers weten, bezit ik over 3 prachtexemplaren van kinderen.
Een meisje en 2 jongens.

Dit bericht gaat over het meisje.
ofte Ida.
ofte ik ben geen meisje meisje want ik wil cool zijn
ofte ik rijd op mijn bmx
ofte ik skateboard en leer trucjes
ofte ik wil later in het circus werken
ofte mag ik buiten spelen
ofte hoe die zin hierboven eigenlijk wil zeggen: ik ga met modder, snot en andere vuile dingen mijn amuseren
ofte een joggingsbroek is toch het gemakkelijkste wat er is.

Vestimentair komen we niet altijd overeen die dochter en ik.
En af en toe wil ik dat ze een kleedje draagt.
omdat ze er schoon in is
omdat ik dat echt leuk vind om te maken (of te kopen)
Gewoon. Omdat ik het wil

Dat is een heel gedoe. Echt. Met drama en scènes en alles erop en eraan.
Tot ze dit zag.
Een open rug.
En roos.
En ik met verstomming naar haar keek. Serieus? Of is dat weer zo'n mop van een 5 jarige die ik niet snap?
Ze was serieus. Bloedserieus.

Dus ze kreeg wat ze wou.
Alleen niet in het roos én moest ze geduld hebben.

En geduld had ze, alleen niet voor de foto ;)

patroon: just knot it
stof: art gallery, voering iets geligs.

oktober #maandoverzicht

Toen ik bij haar een maandoverzicht zag verschijnen, dacht ik: dat wil ik ook.

En wat bleek: oktober was ook hier heel fijn!

Jef stapt achter alles dat even meewilt.
Met mijn ene zus naar Planckendael
knuffelen (ohja Ida in een kleedje, meer info volgt nog)
Een egel redden
Naar het bos om in de bomen de aap uit te hangen
Ida leert foto's trekken deel 1
Ida leert foto's trekken deel 2 (bewijs van de verovering van het veld achter ons)
De andere zus ontdekt India en wij doen "hetzelfde"
Jef, lachebek. Aangenaam.

over de Himalaya

8 mei staat in uw geheugen gegriefd als de dag dat je even verlamd was, het moment waarop jouw mond niet deed want hij anders wel zeer graag deed, de dag dat het allemaal begon.

Maar vooral als de start van een reis, die je in jouw geheugen geklasseerd hebt onder de noemer: de beklimming der Himalaya.
En ge hoopt dat vooral te onthouden. Want dat klinkt toch nog net wat schoonder dan revalideren, frustreren, herbeginnen, uiterlijke zon en innerlijke regen.

Een reis met dieptes en hoogtes, zo eentje door je gehele innerlijke ik.
Zo één van 't slag van jezelf tegenkomen enzo.
Maar ook voelen wie je naasten zijn, wie er klaar staat met liefde, vriendschap én eten. (niet onbelangrijk toch)

En steeds in je achterhoofd met groot besef waarvoor je het allemaal doet.

Je bent zeer dankbaar dat er aan de reis een einde komt. Nog een paar keer op én neer en ge zijt er.
Uw hoofd doet alweer wat het hoort te doen én uw mond doet dat ook (babbelen én lachen voor wie het nog niet helemaal doorhad. Ge hebt nog regelmatig hoofdpijn maar ge weet wat je moet doen want als een volleerd klimmer leert ge waar de losse rotsen zitten én wat ge kunt doen om verder te geraken.)

Ge zijt er dus stilletjes aan weer klaar voor en hoopt van u hetzelfde.

Een tas...getest voor u.

We zijn eind maart.
We schrijven dan een mailtje naar Stephanie. U kent ze misschien wel onder juffrouw kersjes. (hier de blog)
En zij schrijft terug en voor ge het beseft zit je in een testpanel.

En dan roept ge van yesserdeyes en een kleine f*ck maar ge zijt vooral content.

Ge krijgt een mailtje met uitleg en patroon.

En ge begint eraan. In de paasvakantie. Terwijl dat ge eigenlijk moest rusten met jouw oor. Maar ge zijt goed in het negeren van dokters en pijntjes en ge knipt, naait, leest, verbetert, vloekt ne keer, maar ge moet geen één keer, ik herhaal, geen één keer losmaken.
De dingen die niet duidelijk waren stuur je terug op en je maakt de tas af.

Af, af en af. Eerlijk? Ik heb er 3 avonden aan gewerkt, ik herhaal het niet moeten losmaken maar wel af en toe ne keer goed na moeten denken.

Voor ge het weet, kan je showen. En zoals ge kunt zien aan de foto's, is de tas ook al echt gebruikt.

 Je kan kiezen voor de zakjes vooraan. Ik koos er 2 en ze staan wel recht maar ik heb de tas leeggemaakt voor de foto's en zo zien ze er scheef uit ;)

 De tas sluit met een lange rist...

 Ook achteraan kan je zakjes toevoegen, ik koos voor één lange zak.

 De voering...

Dit is de Small versie, en ik verzeker je hier kan al heel veel in. We gebruiken ze nu als luiertas, maar ze heeft ook al dienst gedaan als weekendtasje.
Er is nog een XL versie. En die is dan ook echt, XL.


Meer info?
Kopen kan je het patroon HIER
Meedoen met de give away kan HIER

Succes!

uw ziektebeeld ofneen het mijne.

Het was hier stilletjes. Helemaal onbedoeld.
Want er is nog een tas, kleed, shorten,... Allemaal dingen die klaar zijn, zo goed als klaar zijn en geblogd kunnen worden.

Maar er was ook een hoofdpijn. Als in hoofdPIJN.
Zo hard, hevig, allesuitschakelend dat ik er steeds van moest overgeven, stopte met praatte en logisch denken.
Ik hield het amper 5 dagen vol, alvorens ik naar spoed gevoerd werd.
Want zelf rijden lukte niet. Onmogelijk.

Er werden scans genomen, bloed afgetapt, ruggemerg opgespoord en gevonden,...

En ik had maar hoofdpijn, zo hard, hevig en allesuitschakelend.
Na een nacht/ochtend vol testen viel het verdikt:

hersenvlies- en hersenontsteking.

De twee.
Tegelijkertijd.
Hard, hevig en allesuitschakelend.

Ik moest 11 dagen in het ziekenhuis blijven voor een kuur. En die zitten er net op.
En dan moet ik nu nog revalideren.
2 keer in de week, in het ziekenhuis. Om weer mezelf te worden.

Je snapt dat dit ziektebeeld hard, hevig en allesuitschakelend is. En dat we daar nu van moeten bekomen. En weer leren onszelf te worden.

En dat hard werken is.
Maar dat ge er helemaal klaar voor zijt.
Dus tot binnenkort.