mei = jarig

Ida werd vier!

en hier 1 - 2 - 3

Oscar werd twee!

en hier 1

en we vierden dat met liefde, vriendschap en zon rondom ons.
(ohja ook met cadeautjes, zelfgemaakte taart en kronen)

vijgen na Pasen

Als u lijf eigenwijs zijn (of haar?) eigen goesting doet en ge kunt er u alleen maar (helaas letterlijk) bij neerleggen, dan lopen er dingen uit de hand.
Of ze worden uitgesteld.
Wreed lang uitgesteld.

Zo lang uitgesteld dat het even de moeite niet meer is om er aan verder te werken. Een herfstig rokje in de paasvakantie?
No way, dus gingen we maar voor een paasrokje.

Enige voorwaarde, na zolang niet meer stikken, ik wou instant resultaat. Nietske uitdaging, nietske nieuws onder de zon (alhoewel, zo'n simpel rokje maakte ik nog nooit), gewoon ik en mijn stikmachine.

oké en een jengelende Oscar. Want die is ziek. Wij wisselen elkaar graag af :)

Maar dit geheel terzijde. Ik stel u bij deze een tweede paasdagrokje met als toepasselijk thema bunny tales voor.
En dat laatste is geheel toevallig.

de achterkant

met bijpassende biais afgewerkt. Ook geheel toevallig gevonden in mijn bakje vol biais. 

 

 En de dochter? Content. En da's eerder uitzondering als regel als't over rokken gaat.'t kind heeft immers een zware voorkeur voor skinny jeans en kaptruien. Volgende uitdaging? Een stof/patroon vinden voor haar verjaardagskleed. Kleed. Want de moeder wil nog niet toegeven. Nog niet ;)

daad bij woord voegen

Op dit moment ben je op een feestje, ergens in een wonderschone villa.
Geen villa van rijke mensen maar gewoon de villa.

Daar vier je feest voor iemand heel bijzonder.
Iemand die je na aan het hart ligt.

iemand die het waard was om uwe kalender ruim voor deze dag te nemen, 40 dagen voor vandaag uit te tellen, 40 vrienden te mailen en deze uit te dagen om elke dag van deze geweldige veertigdagenperiode iets op te sturen dat aan haar deed denken, dat allemaal zonder dat ze van iets wist.

Ge zijt in uw leven nog nooit meer dan 40 dagen op voorhand met iets bezig geweest
en ge hebt ook nog nooit zoveel moeite moeten doen om te zwijgen

maar soms moet je iemand verwennen die steeds een ander verwent.

tot daar het goede nieuws. Ge had u zelve ook bij die veertig vrienden gerekend maar daar bleef het bij. De datum dat ik iets moest versturen lag ik te slapen, te rusten, over te geven of gewoon dwaas te wezen.
Gelukkig waren de andere iets plichtsbewuster dan jezelf.

Maar kijk, vandaag op het feest kan je toch nog iets afgeven.
In december maakte je een eerste lichtjesslinger, passend in uw zwart wit idee.



Helaas lieten alle lichtjeshouders los. Allemaal, stuk voor stuk. dus je mailde wat rond en kreeg een nieuwe handleiding toegestuurd en ging vandaag weer aan de slag.
Het mocht wat meer kleur hebben voor haar...

Happy birthday!

lichtjes: Lolalilie
zwart/wit papier: Ava
gekleurd papier: Action

over de draad terug oppikken

Meer dan een maand was het hier stil.

Stiller dan muisstil. En neen, geen stilte voor de storm.
Gewoon rustnemende stilte.

Zo van die stilte die je doet nadenken. Over wat je wil. En niet wil.
Misschien vooral dat laatste.
Helaas luistert het lijf niet altijd naar het hoofd. En wat je niet wilt, gebeurt soms toch.

Eigenwijs in al zijn facetten, zegt 't lief dan. Hij draait daarbij eens geweldig met zijn ogen. Hij is daar (en gelukkig nog in tal van andere dingen) zeer goed in.
Maar laat me ook alleen met mijn stilte.

En rust.
En die was nodig.

En ik schrijf dit om te melden dat ik de draad weer opneem.
En dat niet alleen doe. Want ergens in mij groeit er nog een mini-mensje.

Die ervoor zorgt dat ik moet rusten en bekomen.
En ik heb besloten daar mijn tijd voor te nemen. Want echt, 3 keer geen roze wolk als je zwanger zijt, dan kan je maar beter genieten van uw miserie.
Maar ook echt, mijn tijd nemen is relatief hé. Op't einde van de rit moet dat mini mensje er gewoon met tien tenen, vingers (ook liefst tien) en een lach ter wereld komen. En doorslapen. Dat liefst ook.

Zodat ik er echt van kan genieten :)

tijd en boterhammen #boostyourpositivity

Liefste Sofie,

ge zijt zestien. Dat vindt ge zelf al heel wat.
Ge vindt u zelf geweldig stoer, ook al zijt ge een echt watje. Ge kijkt op naar alles en iedereen waar naar op te kijken valt. Of niet. Maar dat onderscheid dat maakt ge nog niet.
Ge draagt graag zo van die skinny jeans, omdat dan uw dikke billen minder opvallen. Peist ge.

Ge doet soms echt gemeen. Tegen uw moeder. Moeder vindt ge nu cooler dan mama. Duh! Ge rolt gegarandeerd met uw ogen als ze iets zegt, waarvan ge later zult moeten toegeven dat ze het allemaal echt goed bedoelde en wist. Thans zijt ge geen echte vreselijke puber. Af en toe ne keer smijten met een deur. Bleiten op uw kussen van the Backstreet Boys. Tongen leren draaien op datzelfde kussen.
Maar af en toe doet ge gemeen. Dan schrijf je een briefje naar de zus van uw moeder. Goed wetende dat uw moeder daar veel pijn van heeft. En verdriet. Zo'n pijn dat ge er niet goed mee om kunt. Ge snapt dat ook niet wat verliezen betekent. Ge snapt ook niet dat de wereld van uw ouders zo op hun kop kan blijven staan. Manneke, soms waart ge echt gemeen tegen uw mama. Die, die ge het liefst van al ziet.

Gelukkig waart ge meestal vreselijk naïef. Ge gelooft letterlijk alles. Ge wilt arts zonder grens worden, de wereld verbeteren en woordenaar worden. Dat er aan arts worden een studie van 7 jaar verbonden is en waar ge waarschijnlijk de inleiding van die boeken niet eens zou verstaan, dat liet ge links liggen. En het feit dat ge waarschijnlijk ook bloed moest kunnen zien. Dat ook. Want daar kunde niet goed tegen. En studeren feitelijk ook niet.
Ge kijkt dan ook geweldig op naar die jongere zus van u. Manneke, hoe die niets deed en toch slaagt. En hoe gij ook niets deed, maar daar toch altijd gevolgen van droeg. Hoe die kwaad werd als ze u weer iets van wiskunde moest uitleggen, iets dat ge blijkbaar al van in't lager moest kennen. Hoe meer ze foeterde, hoe zenuwachtiger ge werd en dan maar zelf op zoek ging. Gij en wiskunde, 't was rap duidelijk dat het maar een ijzige relatie ging worden/blijven.

Ge zocht uwe weg. Ge zat in 't leerlingenparlement. Ge schreef voor een boekske voor't school. Dat ge met 2 vriendinnen en 1 vriend nieuw leven in blies. 1 vriend. Toevallig één van de 4 jongens die heel uw school rijk waren op dat moment. Ge waart er dan ook zot verliefd op. Ahja, wie niet. Hij had een relatie met een ander. Terecht.  Dus bleef ge beste vrienden. Naïef. Want gij kunt dat niet. Ge zijt snel verliefd. op een bloem, de zomer, jongens,... Toen ge uiteindelijk uw liefde verklaarde (properkes hé, als't af was met die ander) dat zei hij: ge zijt te zot voor mij, te ongedurig, te wild.

Bang, daar zijt ge lang niet goed van geweest. En ge zijt lang (voor uw doen) niet meer verliefd geweest.
Dus smeet ge u op andere projecten: schrijven een een ander boekske dat ge in intieme kring uitgaf, schrijven voor Maks, chatten (wat een wereld ging er open voor u) en na een tijdje toch maar weer verliefd worden.
Ge ging al dansend door het leven. Ge sprak af met uw beste vriendin om tien voor tien, gewoon omdat jullie dat een schoon uur vonden. Ge fietsten dan samen naar het jeugdhuis en dansten dan om tegen een schoon uur terug naar huis te fietsen.
Ge waart meestal gelukkig, vrolijk, blij,..

Ge hebt één dag gerookt. 2 pakskes. Daar waart ge niet goed van. Dus besloot ge dat nooit meer te doen.
Zo waart ge. Ge deed veel, ge mislukte of niet. En ge ging weer met de lach verder.
En altijd dacht ge maar: always look on the bright side of life.

en als er één ding is dat ge al die jaren niet hebt afgeleerd, is het dat wel.
ohja en in verliefdheid wordt ge ietske selectiever. Sjans. Echt.
En dat kussen van de Backstreet Boys ga je volgende maand weggooien. Ook echt.