Dat is zo gewoon gekomen. De ene doet dat, de andere doet dit.
We hebben het daar nooit echt over gehad, we zijn er zo in gegroeid, gelijk de mensen zo schoon weten te zeggen.
De manier waarop we dingen doen, daar zit een groot verschil in.
Tom is perfectionistisch, maakt plannen, bekijkt voor en nadelen, handelt pas bij een soort van zekerheid, past aan waar nodig. Ohja en vermeldde ik al perfectionistisch?
Ik haal iets in mijn hoofd en voer het uit. Tegen beter weten in. En dan moet ge toegeven dat hij wel gelijk had. En dan neemt ge u voor om het de volgende keer anders te doen. Tot die volgende keer.
Dan moet Tom me weer midden in een proces bij staan. En meestal laat ik dat toe, want anders wordt het toch een fiasco.
Maar zo af en toe wilt ge gewoon bewijzen dat ge gelijk hebt.
Men neme een wit tafeltje van een grote Zweedse keten.
Zo een tafeltje dat al bijna 10 jaar dienst doet als salontafel bij jullie en dat niet in al te beste staat verkeerd.
Men neme van een andere keten een spuitbus goud.
Men plakke wat plakkers en men begint te spuiten
Men houdt geen rekening met druk, ideale spuitafstand, wind,...
Men houdt er geen rekening mee dat het experiment wel eens zou kunnen lukken
Men houdt geen rekening met de tips die Tom geeft over de manier van plakken, meten, afsnijden,...
Men drukt gewoon op de spuitbus en begint eraan.
Ziet er keischoon uit, toch?
toch? Toch? Toch?
En u zit nu te wachten op de maar.
Wel hier is ie dan...dan toon ik u nu waarom ik af en toe wat meer de dingen moet overdenken.
Lichtelijk scheef geplakte plakband en een geheel dat niet proper is afgewerkt. Maar die blaasjes, die waren er al (= slechte staat, remember)
Het had schoon kunnen zijn, niet waar?
#entoenhadhijweergelijk
#maarhey,wehebbennogzoeentafeltje
#aldoende,leertmen
En bij deze...ik kan al niet wachten tot we ons (oh jawel, we kunnen ook samenwerken) project aan jullie kunnen voorstellen. Maar daarvoor moet ik nu nog even schuren.
Op mijn manier, dat spreekt :)
